పాతికేళ్లు వ్యర్ధమేనా

ఇవాళ శ్రావణ పౌర్ణమి. ఈ రోజుతో నా శరీరానికి పాతిక సంవత్సరాలు పని పాట లేకుండానే గడిచిపోయాయి.  మనస్సు మాత్రం పదహారు దగ్గరే ఉండిపోయింది (అలాగని నేనేదో స్వాతిముత్యంలో కమల్ హాసన్ అనుకోకండి). సంవత్సరంలో అతి ముఖ్యమైన పండుగ ఈ పుట్టిన రోజు. కరిగిపోయిన వయస్సుతో పాటు, కలిసి వచ్చిన అనుభవాన్ని, అనుభందాలని, బాధ్యతలను ఇలా ఎన్నింటినో గుర్తుకు తెచ్చే రోజు.

ప్రతి పుట్టిన రోజుకి ఉదయాన్నే నిద్రలేచి, కార్యక్రమాలన్నింటిని పూర్తి చేసుకొని, కొత్త బట్టలు వేసుకుని, ఇంట్లో పెద్ద వాళ్ళ ఆశీర్వాదాలు, చిన్న వాళ్ళ శుభాకాంక్షలు అందుకొని, దగ్గరలోని గుడికి వెళ్లి రావటం ఆనవాయితీగా మారిపోయింది.చిన్నపుడు అయితే, ఆ ముందు రోజే కొన్న రెండు రకాల చాక్లెట్లు (ఒక రకం స్నేహితులకు, ఇంకో రకం ఉపాద్యాయుల కోసం) తీసుకొని బడికి వెళ్ళటం, అందరికీ పంచటం, అదొక వింత అనుభూతి. 

నాకు ఇప్పటికీ  గుర్తు, ఆ రోజున తరగతి గదిలో ఎంత అల్లరి చేసినా, ఏ పాఠం చదవక పోయినా, పుట్టిన రోజన్న కారణంతో తిట్టకుండా, తన్నకుండా వదిలేసే వారు. కానీ  ఈ మధ్య చూస్తున్నా, పుట్టిన రోజున అర్ధ రాత్రి నిద్ర లేపి మరి కాళ్ళతో వెనక తన్నటం, దానికి " బర్త్ డే బంప్స్" అని పేరు పెట్టటం ఎక్కడ చావురా అనిపిస్తుంది. దానిని ప్రేమ అనాలో పైశాచికం అనాలో, నేనైతే రెండోదనే అంటాను. ఈ సంస్కృతి ఈ మధ్య పల్లెటూర్లకు కూడా వ్యాపించింది. అర్ధ రాత్రులు కేకులు కోయటం, వాటికి తినకుండా ముక్కుకి, ముఖానికి ఇంకో ము కి రాయటం, నా మటుకు నాకు చచ్చే చిరాకు.మనం ఏదైనా మంచి పని చేసేప్పుడు జ్యోతిని వెలిగిస్తాము తప్ప, ఆర్పే సంస్కృతి మనది కాదు. అందుకే నేను ఆ కేకులకు పై ఉంచే కొవ్వొత్తులు ఆర్పటాన్ని తీవ్రంగా ఖండిస్తున్నాను.

ఇక చిన్నతనాన, పుట్టినరోజు సాయంత్రం స్నేహితులందరూ ఇంటికి ఏదో ఒక బహుమతి తీసుకొని వచ్చే వాళ్ళు. ఈ రోజుల్లో చిన్న పిల్లల పుట్టినరోజుకి, వాళ్ళ స్నేహితులందరికీ తిరిగి ఏదో ఒక బహుమతి ఇవ్వాలట, దానికి పెట్టిన పేరు "రిటర్న్ గిఫ్ట్స్". ఇప్పుడు బహుమతులు ఉండవు కానీ, "పార్టీ" అన్న పేరుతో డబ్బులు వదిలించటం మాత్రం ఖాయం.

నా స్నేహితులు చాలా మంది  అడుగుతుంటారు, లాడెన్ బంకర్లు మార్చినట్టు,  ఒక్కో సంవత్సరం ఒక్కో రోజున   పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటావు, ఎందుకలా అని. వాళ్ళందరినీ అక్షరాస్యులని చేయటానికి తల ప్రాణం తోకకు వస్తుందంటే నమ్మండి. వినాయక చవితి, శ్రీకృష్ణాష్టమి, హనుమాన్ జయంతి ఇలా దేవుళ్ళ పుట్టిన రోజు ఒకే తేదిన రావు కదా. మేము ఇలానే పుట్టిన రోజు జరుపుకుంటాము. ఇంత చెప్పినా ఉదయాన్నే "హ్యాపీ బర్త్ డే" అంటూ ఆంగ్లంలోనే చెప్తారు. అదేదో తెలుగులో చెప్తే ఎంత హాయిగా ఉంటుంది చెప్పండి??

ఇప్పడు నేను మీకు ఇచ్చే ఉచిత సలహా, ఉత్తమమైన సలహా ఏంటంటే? అందరూ తిదుల ప్రకారం పుట్టిన రోజు జరుపుకోండి. కనీసం ఆ రోజు మీ పుట్టిన రోజని గుర్తుచేసుకోండి. కొత్తవి కాకపోయినా మంచి బట్టలు వేసుకొని గుడికి వెళ్ళిరండి.  "ఫలానా రోజు మా పుట్టిన రోజు అని ఎలా తెలుస్తుంది? మీరంటే గొప్ప గొప్ప చదువులు చదువుకున్న వారు కాబట్టి మీకు తెలుసు" అని అడిగేవాళ్ళకి నేను చక్కని ఉపాయం చెప్పదలచుకున్నాను.

వెతుకు, వెతికితే దొరకనిది అంటూ ఏదీ లేదు అని సునీల్ చెప్పినట్టు, వెతకాలే కానీ గూగుల్ లో దొరకనిది ఏమున్నది చెప్పండి? ఉదాహరణకు మీ పుట్టిన సంవత్సరం 1986 అనుకుందాము. గూగుల్ లో "తెలుగు కాలెండర్ 1986" అని ఆంగ్లంలో వెతకండి. ఏదో ఒక లింక్ తెరచి, ఆ సంవత్సరం మీరు పుట్టిన తేదీ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆ రోజు తిది ఏమిటో చూడండి. మార్చిలో వచ్చే చైత్ర మాసం నుంచి, ఫిబ్రవరిలో ముగిసే ఫాల్గునంతో పోల్చి, అది ఈ సంవత్సరం ఏ రోజున వస్తుందో చూసుకోండి. అప్పటికీ అర్ధం కాకపొతే, నాకు మీ పుట్టిన తేదీ తదితర వివరాలు చెప్పండి. నేను చూసుకుంటాను. ఎందుకు చెప్తున్నానంటే, కొద్ది రోజులు పొతే అస్సలు తెలుగు సంవత్సరాలు ఉంటాయని కూడా మర్చిపోయే పరిస్థితి వస్తుందేమో అని. 

నాకు ఇది ఇరవయి ఆరవ పుట్టిన రోజని గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా "పాతికేళ్లు వ్యర్ధమేనా" అనే పల్లవి గుర్తొస్తున్నది. ఇప్పడు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ప్రకాష్ రాజ్ లాంటి తండ్రి తో పాటు, ఎన్నో జ్ఞాపకాలు, ఎన్నో సంతోషాలు, ఎన్నో స్నేహాలు, ఎన్నో కష్టాలు, అవి నేర్పిన ఎన్నో పాఠాలు, ఎన్నో శీర్షికలు, ఎన్నెన్నో వాఖ్యలు..., వాటన్నింటినీ ఒక్క సారి గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ, ఇంకో కొత్త సంవత్సరంలోకి, కొత్త ఆశలతో అడుగుపెడుతూ..........  

శునకానందం

ఒక ఇంట్లో మూడు సంవత్సరాల బాబు, బంతి ఆట ఆడుకుంటున్నాడు. ఆడుకుంటూ.. ఆడుకుంటూ.. ఎదురుగా   ఉన్న గడపను తట్టుకొని కింద పడ్డాడు. నొప్పితో పెద్ద పెట్టున ఏడుపు మొదలుపెట్టాడు.  ఆ ఏడుపు విని ఆ బాబు వాళ్ళ నీలాకాశం పరుగు పరుగున వచ్చాడు (అమ్మంటే వర్షించే మేఘం, నాన్నంటే నీలాకాశం అని తండ్రుల దినం రోజు టివి9 లో చెప్పారులే).  పడిపోయిన కొడుకుని లేపి, ఓదార్చటానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ తండ్రికి ఓదార్పులో,  'అన్న' అంత అనుభవం లేకపోవటంతో, ఆ బాబు ఎంతకీ ఏడుపు ఆపలేదు.

అంతలో వాళ్ళ నాన్నకి మెరుపు లాంటి ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే ఆ పిల్లాడిని గడప దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళి, "ఈ గడప తగిలే కదా నువ్వు పడ్డది, దీనిని బాగా తందాం", అని ఆ గడపని ఒక కర్ర తీసుకొని తన్నాడు. దీనితో ఆ పిల్లాడు ఏడుపు ఆపేసి నవ్వటం మొదలెట్టాడు. ఈ విషయాన్ని బాగా జీర్ణం చేసుకున్న ఆ పిల్లాడు, తనకు కలిగిన ఆనందం కన్నా, ఎదుటి వాళ్ళ బాదల్లోనే ఎక్కువ ఆనందాన్ని పొందటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. ఇదేదో సినిమాలో చూసిన సన్నివేశంలా అనిపిస్తున్నది కదూ, ఇది ప్రతి ఇంట్లో జరిగే విషయమే.

ఇలాంటి వాళ్ళు పెరిగి పెద్ద అయ్యాక, నాలా సంఘ విద్రోహ శక్తులుగా మారి అందరినీ తిడుతూ కాలం గడిపేస్తూ ఉంటారు. ఇలాంటి వాళ్ళందరూ కనపడే చోటు "ముఖం పుస్తకం". ఈ రోజుల్లో మంచినీళ్ళ కన్నా జనం ఎక్కువగా వాడుతున్నది కులాన్ని. కులానికి ఒక రాజకీయ వ్యవస్థ, కులానికి ఒక నాయకుడు, కులానికి ఒక కధానాయకుడు అంతెందుకు కులానికో దేవుడు  ఉన్నాడు. ఆఖరికి ఈ పిచ్చ అమెరికాలో కూడా ఉన్నది అని,  మొన్ననే ఆంధ్రజ్యోతిలో ఆర్కే చెప్పగా విన్నాను. ఈ కులానికి ఉన్న అందమైన పేరు సామాజిక వర్గం.

ఇహ ... ఈ  శునకానందం అనేది ఒక విచిత్రమైన జబ్బు. దీని లక్షణాలు ఏంటంటే?  ఈ జబ్బు వచ్చిన వాళ్ళు  తమ అభిమాన  కధానాయకుల మీద ప్రేమ  కన్నా, గిట్టని కధానాయకుల మీద కోపం ఎక్కువ. అప్పుడప్పుడు వార్తల్లో ఇదే విషయం మీద తన్నుకొని తలలు పగల గొట్టుకొనే వాళ్ళ గురించి వింటుంటాం.

కొంత మంది ఉంటారు..... మా హీరో సినిమాకి ఇన్ని కోట్లు వచ్చాయి, ప్లాపు అయినా పాతిక కోట్లు వసూలు చేసింది, అని చంకలు గుద్దుకుంటారు, వీళ్ళకేదో డబ్బులు వస్తునట్టు. అందులో తప్పు ఏమి లేదు. ఎవరి అభిమానం వాళ్ళది. 

ఇంకొంతమంది తమ  సామాజిక వర్గం కాని కధానాయకుల  గురించి నీచంగా రాయటం, వాళ్ళ బొమ్మలే గాక వాళ్ళ కుటుంబ సభ్యుల బొమ్మలను కూడా చెండాలంగా మార్చటం లాంటివి చేస్తుంటారు. వీళ్ళే మన ఈ "శునకానందం" అనే శీర్షికకు కధానాయకులు. ఏ చదువు చట్టుబండలు లేని వాళ్ళు ఇలా చేస్తే ఏమో అనుకోవచ్చు, కానీ చదువుకున్న వాళ్ళు కుడా ఇలా చేస్తే, ఇంక ఆ చదువుకి అర్ధం ఏముంది?? ఇలాంటి వాళ్ళ వల్లనే ముఖం పుస్తకం మీద ముఖం మొత్తింది.

ఉదాహరణకు నా స్నేహితుడు ఒకడు ఉన్నాడు, పాతికేళ్ళు ఖర్చుపెట్టి ఎంటెక్ దాకా చదివాడు. తనకు తన సామాజిక వర్గం అంటే ప్రాణం. తనవంతు సామాజిక బాధ్యతగా, మిగిలిన కదానాయకులందరినీ తిడుతూ ముఖం పుస్తకంలో చిత్రాలు పెడుతుంటాడు. అప్పటికీ ఒకసారి చెప్పి చూసా, "నీకు ఇష్టం కాబట్టి నీ కదానాయకుడిని నువ్వు పొగుడు, ఎవరూ వద్దనరు, మిగితా వాళ్ళ మీద పది ఏడవటం ఎందుకురా?" అని. కడుపుకి అన్నం తింటుంటే కదా వినటానికి. ఇలాంటి చేష్టల వల్ల ఇతరులకి ఎంత బాధగా ఉంటుందో కదా.  కాబట్టి, ఇకపై పిల్లలు గడప తట్టుకొని పడితే, గడపను కొట్టకండి. ఓ చాక్లెట్, లేదా ఓ బిస్కెట్ కొని పెట్టండి.

ఇప్పుడు ఈ సోదంతా చెప్పటానికి గల కారణం, ఇదే విషయం మీద నేను ఒక చిన్న పల్లవి రాశాను. అది మీకు అంకితమిస్తున్నాను. "ఊసరవెల్లి" చిత్రంలో "నేనంటే నాకూ చాలానే ఇష్టం" అనే పాట రాగంలో.......

చిరు అంటే నాకు చాలానే ఇష్టం, బాలయ్యంటే ఇంకా ఇష్టం,

ఏ సినిమా అయినా చూస్తాను మొత్తం, హీరో ఎవరయితే నాకేం నష్టం,

గద పట్టి పిసికేసే ఏ చిన్ని కద అయినా, బాలయ్య లేకుండా మరి ఆడునా?

చిరు స్టెప్పు వేయించే ఏ చిన్ని ట్యూన్ అయినా చిరంజీవి లేకుండా పాడునా?

శునకానందం అనే శీర్షిక సమాప్తం 

కుశల ప్రశ్న

"కావాలి ప్రశ్నలకే జవాబులు" అని అన్నాడో సినీ కవి. చాలా ప్రశ్నలకు జవాబుకన్నా ఓపిక కావాలి. జీవితంలోని ప్రతి అంకంలో  మనకు కొన్ని ప్రశ్నలు పదే పదే ఎదురు పడుతుంటాయి. ఉదాహరణకు "బాబు, ఏ తరగతి చదువుతున్నావు?", "పదవ తరగతిలో ఎన్ని మార్కులు వచ్చాయి?","ఎంసెట్ ఎంత ర్యాంకు వచ్చింది?", "ఇంజనీరింగ్ ఎక్కడ చదువుతున్నావు?", "ఏమిచేస్తున్నావు? ఉద్యోగం ఏమైనా వచ్చిందా?", "ఎక్కడ పని చేస్తున్నావు?, జీతం ఎంత వస్తుంది?", "పెళ్లి ఎప్పుడు?", "పెళ్లి చేసుకుంటున్నావా? కట్నం ఎంత?", "పిల్లలు ఎంత మంది?", "పిల్లలు ఏ బడిలో చదువుతున్నారు? ఏ తరగతిలో చదువుతున్నారు", ఇలా చెప్పుకుంటూ పొతే ఈ కుశల ప్రశ్నలకి అంతే లేదు.

ఇలాంటి సాదారణ ప్రశ్నలు కాకుండా అప్పుడప్పుడు కొన్ని ప్రత్యేక సందర్భాలు ఉంటాయి. ఉదాహరణకు గుండు చేయించుకుని ఎవరికైనా ఎదురుపడితే, "ఎక్కడిది ఈ గుండు? తిరుపతికి వెళ్ళావా?" అని అడుగుతారు. మనం అవును/ కాదు అని చెప్పేలోపే "ప్రసాదం ఏది?" అని కూడా అడుగుతారు. కొత్త చొక్కా వేసుకున్న రోజు పుట్టిన రోజా అని, గడ్డం పెంచితే ప్రేమ  విఫలమయ్యిందా అని ప్రశ్నిస్తూ ఉంటారు. చాలా వరకు మనం వేసే ప్రశ్నలు ఎదుటి వారిని తెగ ఇబ్బంది పెడుతుంటాయి, బాద కలిగిస్తాయి.

ఉదాహరణకు........, నాకు అప్పుడు ఏడు సంవత్సరాలు అనుకుంటా, ఒక రోజు మా అమ్మని భయపెడదామని, కుర్చీ మీదనుండి అమ్మ మీదకి దూకబోయాను, అమ్మకేమి తెలుసు? నేను ఇలాంటి సాహస కౄత్యాలు చేస్తున్నానని, తను పక్కకు పోయింది. అలా ఎగిరిన నేను, భూఆకర్షణ శక్తి వల్ల కిందకు పడ్డాను. ఆ దూకుడికి నా చెయ్యి విరిగి, మెలికలు తిరిగి పోయింది. 

మా వీధిలోని జనమంతా నా ఏడుపుకి, మా ఇంటి ముందుకు వచ్చారు. అప్పుడెప్పుడో అన్నగారు చనిపొయినప్పుడు వచ్చారు అంతమంది జనం, తరువాత నా చెయ్యి విరిగినప్పుడు వచ్చారు. ఒంగోలు తీసుకుపోయి పిండి కట్టు కట్టించారు. నా చెయ్యి విరగటానికి ప్రశ్నకి ఎమిటా సంభందం అంటారా??

చెయ్యికి కట్టు కట్టించి, ఇంటికి తీసుకువచ్చారు. చెయ్యి విరిగితే విరిగింది కానీ, ఆ వేళ  ఒక గొప్ప శుభవార్త విన్నాను. ఒక రెండు నెలలు బడికి వెళ్ళక్కర్లేదు అని. మొదటి రోజు మా పక్క వీధిలో ఉండే తెలిసిన వాళ్ళు ఒక అరడజను అరటి పండ్లు తీసుకొని వచ్చారు. ఎందుకు వచ్చారో, అనుకునేలోపుగా, "బాబు చెయ్యి విరిగిందని విన్నాము, ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?" అని అడిగారు. చెయ్యి విరిగితే ఎవరికైనా హాయిగా ఉంటుందా? అని మనస్సులో తిట్టుకున్నాను. అక్కడితో మొదలైయిన ప్రశ్నల పరపంపర "ఎలా విరిగింది, ఎక్కడ కట్టు కట్టించారు? కట్టు ఎన్ని రోజులు ఉంచాలి?" ఇలా సాగిపోయింది.

అలా రోజుకి కనీసం ఇద్దరు ముగ్గురు ఇంటికి రావటం, "అయ్యో బాబుకు చెయ్యి విరిగిందట!!" అని ఓదార్పు యాత్ర మొదలెట్టటం అలవాటు అయిపోయింది (చెంపలు నిమరటం, పెరుగాన్నాలు లేకుండానే). మూడో రోజు నుండి, ఇంటి బయట కూరగాయల వాడు వచ్చినా సరే, నా చెయ్యి చరిత్ర చెప్పటం మొదలు పెట్టాను. వాళ్ళు ప్రశ్న అడగటం, నేను అవే జవాబులు చెప్పటం, అలవాటయి పోయింది.  నా చెయ్యి విరిగిన బాధకన్నా, వాళ్ళ ప్రశ్నలతో బాధ రెట్టింపు అయ్యేది.

చివరగా నేను చెప్పొచ్చేది ఏంటంటే, " ప్రశ్నించటం మాని, ముందు ప్రేమించండి, అప్పుడు మీకు ఎలాంటి ప్రశ్నలు రావు" అని ఆర్యా చిత్రంలో అర్జున్ బాబు చెప్పినట్టు, మీరు ఎవరినైనా ప్రశ్నించే ముందు ప్రేమించక పోయినా పర్వాలేదు,కానీ ఒక నిముషం ఆలోచించండి. అస్సలు ఆ ప్రశ్నకి విలువ ఉందా? అది అవతలి వాళ్ళను బాద పెట్టకుండా ఉంటుందా? అని అలోచించి అడగండి.కొత్తగా పెళ్లై భాదల్లో ఉన్నోడిని,  ఏరా పెళ్లి చేసుకున్నావట  కదా అంటే ఎంత బాదగా ఉంటుంది? జగనన్న అంతటి వానికే తప్పలేదు ఈ ప్రశ్నల గోల. అప్పటికీ  ఇదే విషయాన్ని నేను లక్ష్మీ నారాయణ అన్నకి కుడా చెప్పాను. వింటే కదా? ప్రశ్నల మీద ప్రశ్నలు అడుగుతున్నాడు.

ప్రత్యక్ష ప్రసారం

కొన్ని దూరం నుంచి చూస్తే బాగుంటాయి, కొన్ని దగ్గర నుంచి చూస్తే బాగుంటాయి. పులిని దూరం నుంచి చూడాలనిపించిందనుకో చూడు, చనువిచ్చింది కదా అని పులితో ఆడుకుంటే మాత్రం......... వేటాడేస్తది. ఈ మాట జూ. ఎన్. టి. ఆర్ చెప్పినా పెడచెవిన పెట్టాను. నేనేదో పులితో ఆట ఆడాను అని కాదండోయి, అలాంటి అనుభవమే నాకు ఎదురయ్యింది.

చిన్నపటి నుంచి కడుపు నొప్పి, కాలు నొప్పి అని అబద్దం చెప్పి, బడి ఎగ్గొట్టి మరీ టి.వి.లో క్రికెట్ చూసేవాడిని. ఏనాడు ఏడింటికన్నా ముందు నిద్రలేవని నేను, క్రికెట్ ఉన్నప్పుడు తెల్లవారుజామున మూడింటికే లేచిన రొజులు ఉన్నాయి. ఇలా టి.వి. లో చూడటమే తప్ప, ఏనాడూ ప్రత్యక్షంగా మైదానానికి వెళ్లి చూడలేదు. ఆ కోరిక ఎప్పటికి తీరుతుందా అని ఎదురు చూసిన నాకు ఐ.పి.ఎల్  ద్వారా ఒక అవకాశం వచ్చింది. డెక్కన్ తో రాజస్థాన్ ఆడే ఆటకు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నా.

ఎనిమిదింటికి మొదలయ్యే ఆట కోసం, అయిదింటికే మైదానానికి చేరాను. ప్రేక్షకులు ఒక్కొక్కరుగా వచ్చి చేరుతున్నరు. కాసేపటికి ఇరు జట్ల క్రీడాకారులు వచ్చి వ్యాయామాలు చేసారు. ఇంకాసేపటికి నా కష్టాలతో పాటు ఆట కూడా మొదలయ్యింది. ఒకపక్క ఉక్కపోత,  అస్సలు మైదానంలో ఎమి జరుగుతుందో, జనాలు ఎందుకు అరుస్తున్నారో అర్ధం చేసుకునేలోపు సగం ఆట అయిపోయింది. అయ్యో సగం ఆట అయ్యింది అనుకునే లోపు ఆట పూర్తి అయ్యింది.

 పులితో ఆడుకోవటం అంటే ఇదేనేమో. హాయిగా ఇంట్లో కూర్చొని చూడటమే ఉత్తమం అని అర్ధం అయ్యింది.  నాలుగు గంటలకే నాకు పిచ్చి ఎక్కిపోయింది.  అలాంటిది రొజంతా అర్ధం కాకుండా చూడాలంటే, ఎంత ఓపిక కావాలీ, ఎంత తీరిక కావాలి.  అలా ఒక రొజు అయితే పర్వాలేదు, టెస్టులకు అయిదు రోజులు వరుసగా వెళ్లటం అంటే సాహసమనే చెప్పాలి.

నేను వెళ్లిన వేళా విశేషం, అప్పటిదాకా గెలుపంటే తెలియని డెక్కన్ జట్టు అనూహ్య విజయం సాదించింది. "నేను వెళ్లానంటే, డెక్కన్ తప్పక గెలుస్తుందిరా"అని హరీష్ కి చెప్తే, "నీ పిచ్చి కాకపొతే కిరణ్ కుమార్ రెడ్డికి తెలుగు రావటం, డెక్కన్ కి గెలుపు రావటం అంత సులభం కాదురా" అన్నాడు. నేను వెళ్లాక కూడా గెలవకపోతే, "ఎమో గుఱ్ఱం ఎగరావచ్చు? డెక్కనె క్రికెట్ గెలవవచ్చు" అని అనాల్సి వచ్చేది. 

నేను ఇచ్చిన ప్రొత్సాహంతోనే, డెక్కన్ పోరగాళ్లు వస్తూ వస్తూ తమతో పాటు తోడుగా ఐ.పి.ఎల్ నుండి ఇంకో రెండు జట్లను వారి వారి ఇళ్లకు చేర్చారు. పాపం మాల్యా మామాకి ఇప్పుడు ఓదార్పు యాత్ర ఎంతైనా అవసరం. ఈ ఎన్నికలు, కేసులు అన్ని అయిపోయాక తప్పకుండా ఆ ఓదర్పు యాత్రకు ఏర్పాటు చేయాలి.   

ఎక్కడ కూర్చుంటే టి.వి.లో బాగా కనిపిస్తామని ఆలొచించాను. ఆరు కొట్టినా, నాలుగు కొట్టినా ముందుగా కనిపించే ఉల్లాసవనితల ( చీరలు కట్టని చీర్లీడర్స్) వెనుక మనం కూర్చుంటే టి.వి.లో ఎక్కువ సార్లు కనిపించే అవకాశం ఉంటుందని, వాళ్ల వెనుక కళ్లు మూసుకొని కూర్చున్నాను. 

నేను కనిపిస్తానేమో అని, నా స్నేహితులు టి.వి లకు అత్తుక్కు పోయారు. కొంతమంది "ఆట మొత్తం చూశాను, ఎక్కడ కూర్చున్నావురా? కాస్త కనపడేట్టు కూర్చోవాల్సింది" అన్నారు. కొంతమంది నా మీద ప్రేమతో, "నువ్వు కనిపించావురా, పచ్చ చొక్కా కదా"అని ఒకళ్లు ,"ఎర్ర చొక్కా కదా" అని ఇంకొకళ్లు ఇలా ఎవరికి నచ్చిన రంగు వాళ్లు చెప్పేశారు. "అస్సలు చొక్కా లేకుండా ఎగిరితే ఖచ్చితంగా చూపించేవారు" అని కూడా సలహా ఇచ్చారు. మీలో ఇంకెవరికైనా, ఇంకేదైనా రంగు చొక్కాలో కనిపిస్తే, ఖచ్చితంగా నేనే అని నమ్మండి.  

ముగించే ముందు ఓ మాట, నాకు పది రోజుల క్రితం ఒక బహుమతి వచ్చింది. దానిని సమర్పించిన నా స్నేహితుడు భీమినేని వంశీకి, దానిని అమేరికాలో కష్టపడి కొన్న శివన్నకి, దానిని అక్కడ నుంచి జాగ్రత్తగా తీసుకువచ్చిన అనుపమగారికి, తెప్పించిన సోమంచికి, పేరు పేరునా దన్యవాదాలు తెలియజేస్తూ ఈ శీర్షికను ఇక్కడితో ముగిస్తున్నాను .

గోదావరి

ఒక చలనచిత్రాన్ని చూస్తే, మనస్సు తేలిక పడాలి, సేద తీరాలి. ఇతర ఆలోచనలని అన్నింటిని కాసేపు మర్చిపోయి హాయిగా ఆనందింపచేయగలగాలి. నేను చూసిన వాటిల్లో అలాంటి చిత్రం "గోదావరి". ఈ చిత్రం చూసిన ప్రతి సారి, తెలియని సంతోషం కలుగుతుంది.


ఈ చిత్రంలోని పాటల గురించి ముందుగా నేను చెప్పదల్చుకున్నాను. అర ముక్క ఆంగ్లం కూడా  లేని ఆరు అచ్చ తెలుగు పాటలు. వేటూరి గారంటే మాటలా?? అస్సలు ఆయన గురించి మాట్లాడే అర్హత కూడా నాకు లేదు.

మొదటి పాట, "ఉప్పొంగెలే గోదావరి ఊగిందిలే చేలో వరి", అంత  అందంగా బాలు గారు గాక వేరెవరు పాడగలరు? కళ్లు మూసుకొని ఆ పాట వింటే చాలు, ఆ దృశ్యం అంతా కళ్లకు కట్టినట్టు కనిపిస్తుంది. "సావాసాలు సంసారాలు చిలిపి చిలక జోశ్యం, వేసే అట్లు వేయంగానె లాభసాటి భేరం", "ఇళ్లే ఓడలయి పోతున్న ఇంటి పనుల దౄశ్యం", ఇలా ఆ పడవలో జరిగేదంతా వేటూరిగారు కళ్లకు కట్టినట్టు చెప్పారు.      

నాకు నచ్చిన ఇంకో పాట,"అందంగా లేనా? అస్సలేం బాలేనా?"అని సునీత చాలా బాగా పాడింది. నచ్చిన వాడు తనని పట్టించుకోవటం లేదనే విరహంతో ఒక అమ్మాయి పాడుకునే పాటని, చాలా చక్కగా రాశారు గురువుగారు. గురువుగారు అని ఎందుకు అన్నానంటే, నేను వేటూరి గారికి ఎకలవ్య శిష్యుడిని (బొటన వేలు అడగటానికి ఆయన ఇప్పుడు లేరు కదా). గోదావరి ఒడ్డున, చల్లని సాయంత్రాన, ఎకాంత సమయంలో, చాలా చక్కగా తీశారు ఆ పాటను. నా దగ్గరికి అందమైన అమ్మాయి వచ్చి, ఇలా పాడితే ఎంత బాగుంటుందో. గాదావరే అక్కర్లేదు, మూసీ నది అయినా పర్వాలెదు, ముక్కు మూసుకుని నడుస్తా.  

ఇదే చిత్రంలో ఈ రెండిటికన్నా నాకు నచ్చింది, "రామ చక్కని సీతకి"అనే పాట. ఈ పాటను ఎన్ని సార్లు విన్నానో లెక్కే లేదు. అస్సలు ఒక పాట రాసేప్పుడు ఇలా కూడా ఆలోచిస్తారా అని అనిపించింది. ముఖ్యంగా మొదటి చరణంలో "ఎడమ చేతిన శివుని విల్లును ఎత్తినా ఆ రాముడే, ఎత్త గలడా సీత జడను, తాళి కట్టే వేళలోన", అలానే ఇంకో చరణంలో "ఎర్ర జాబిలి చెయ్యి గిల్లి రాముడేడని అడుగుతుంటే, చూడలేదని పెదవి చెప్పే, చెప్పలేమని కనులు చెప్పే, "నల్ల పూసైనాడు దేవుడు నల్లని రఘురాముడే" అని రాశారు. నిజమే కదా అప్పుడప్పుడు, కళ్లు మాట్లాడతాయి, పెదవులు చూస్తాయి. 

ఈ చిత్రంలో నచ్చిన ఇంకో అంశం, కమలినీ పాపకి గొంతుని అందించిన సునీతగారు. విచిత్రం ఎంటంటే, ఈ చిత్రలో సుమంత్ పేరు " రాం". కొన్ని సన్నివేశాలలో కమలినీ "రాం, రాం "అంటుంటే, ఒక్కోసారి నాకు ఏడుపు వచ్చేది. నన్ను ఏ అమ్మాయి కూడా అంత అందంగా పిలిచిన దాఖలాలు లేవు.

ఈ చిత్రం చూసి నాకు కూడా అలా గోదావరి మీద పడవలో షికారు చేయాలని, స్నేహితులతో కలిసి బద్రాచలం వెళ్లాను. చిత్రంలో చూసిన పడవనే ఎక్కాలి అనుకున్నా. తీరా చూస్తే, నాలుగు చెక్క ముక్కలకి మేకులు కొట్టి దానినే పడవ అని ఎక్కించారు. పదవ లెకపోతే పోయింది, కనీసం అమ్మాయి అయినా దొరికితే బాగుండు అనుకున్నాను. కానీ ఎమిలాభం? దరిద్రుడు ఎక్కడికో పోతే సముద్రం ఎండిపోయిందట! అందమైన పాప కాదు సరి కదా చేప కూడా కనపడక నిరాశతో శేఖర్ కమ్ములాని తిట్టుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాను. అక్కడ దిగిన ఫొటోలు మాత్రం ముఖం పుస్తకంలో పెట్టుకోవటానికి పనికి వచ్చాయి.           

ఇక మీదట ఇలాంటి చక్కని పాటలు ఉన్న చిత్రాలు మరిన్ని వస్తాయని ఆశిస్తూ ఈ శీర్షికని ముగిస్తున్నాను. 

అందంగా ఆంగ్లం

ఈ శీర్షిక కొన్ని వేల రూపాయలు ఖరీదు చేస్తుంది. కాని నేను మంచోడిని కాబట్టి, చచ్చే చవకగా, ఉచితంగా అందిస్తున్నాను. షరతులు వర్తించవు. కావాలంటే చూసుకోండి, పైన ఎక్కడా కూడా చుక్క పెట్టలేదు. ఇంతకూ ఏమిటా వేలకి వేలు ఖరీదు చేసే అంశం అనుకుంటున్నారా?? ఆ విషయం చెప్పే ముందు, మనం తీసుకుందాం చిన్న బ్రేక్. 

బ్రేక్ తర్వాత మళ్లీ స్వాగతం. చాలా మంది ఆంగ్లం సరిగ్గా మాట్లాడాలి అని వేలకు వేలకు పోసి నేర్చుకుంటారు. వేలతో పాటు కొన్ని నెలల కాలాన్ని వృధా చేస్తుంటారు. అలాంటి వారి కోసం ఈ శీర్షికని ఉచితంగా అంకితం ఇస్తున్నా. కేవలం పది నిముషాలలో పైసా ఖర్చు లేకుండా ఆంగ్లం నేర్చుకోండి. ఇవాల్టికి ముందుగా కొన్ని ముఖ్యమైన పదాలు నేర్పుతాను. వాటితో మీరు ఆంగ్లంలో అందంగా మాట్లాడచ్చు.

మొదటగా 'U know'. ఏదైనా విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు, ఆ విషయం గురించి మీకు తెలియక పోయినా మాట్లాడాలి అంటే ఈ పదం బాగా ఉపయోగ పడుతుంది. ప్రతి పది మాటలకి ఒకసారి 'U know' అని వేసుకోవచ్చు. మీకు ఇంకా అర్ధం అయ్యేలా చెప్పాలి అంటే, క్రికెట్  అయిపోయిన తర్వాత, బహుమతి ప్రధాన కార్యక్రమంలో మన  ఆటగాళ్ళు మాట్లాడేది  వింటే మీకే అర్ధం అవుతుంది, ఈ పదం ఎంత బాగా ఉపయోగించచ్చో అని. నాతో మాట్లాడేప్పుడు చాలా మంది 'U know' అని వాడుతుంటారు. "నాకు తెలిస్తే ఇంకా నువ్వేందిరా చెప్పేది" అని మనసులో అనుకుంటా.

రెండవది 'I mean'. నీకు ఇంగ్లీష్ మాట్లాడటం రావటంలేదు, సమయానికి ఆ పదాలు గుర్తుకు రావటంలేదు అన్నప్పుడు 'I mean' అని వాడుకోవచ్చు. చెప్పిందే మళ్లీ చెప్పేవాళ్ళకి ఈ పదం మహబాగా ఉపయోగ పడుతుంది.

మీరు ఆంగ్లంలో అబద్దం ఆడాలి అనుకున్నారు. కాని ఎదుటి వాళ్ళు నమ్మరేమో అన్న అనుమానం వచ్చిందంటే, అలాంటి సందర్భంలో ఉపయోగ పడే పదం 'actually'. అలా అని చెప్పి మిగితా సమయంలో వాడ కూడదు అని ఏమి లేదు. ఎండాకాలం ఎప్పుడు దాహం వేస్తే అప్పుడు మంచినీళ్ళు తాగినట్టు, మీకు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు ఈ పదం వాడుకోవచ్చు. 

నేను ఇది వరకే చెప్పినట్టు, ఔచ్, ఊప్స్, లాంటి చిన్న చిన్న పదాలైతే, పోకిరిలో మహేష్ బుల్లెట్లు వాడినట్టు మీరుకూడా ఎవరికీ లెక్క చెప్పకుండా విచ్చల విడిగా వాడుకోవచ్చు. ఇలాంటి పదాలు ఒక పది పదిహేను నేర్చుకుంటే సగం ఇంగ్లీష్ వచ్చేసినట్టే. 

ఆంగ్లం అంటే గుర్తొచ్చింది, ఉదయం నువ్వు-నేను చిత్రం చూశాను. ఆ చిత్రం ఇవాల్టి రోజున తీసుంటే, అందులో పాటలు మార్చి"బెంగుళూరు బుల్లా మేము బాంగిల్స్ వాళ్ళం కాదా? నీ హ్యాండ్ షో లేదా , మా బ్యాంగిల్ 'పుట్ట'లేదా? బెంగుళూరే బుల్లా మాది బాంగిల్స్ వాళ్ళమే బుల్లా మేము" అని రాస్తారేమో.

ఇంకా మీకు ఎక్కువ ఆంగ్లం మాట్లాడాలి అనుకుంటే, డబ్బులు కట్టక తప్పదు. ఎంతో కాదు, కేవలం 5000  రూపాయలు కడితే పాలన్న కన్నా బాగా మాట్లాడేట్టు ఆంగ్లం నేర్పిస్తా.  షరతులు వర్తించవు. కావాలంటే చూడండి 5000 మీద చుక్క పెట్టలేదు. గమనిక: 5000లతో ఆంగ్లం నేర్చుకున్న వాళ్లకు, అదనంగా తెలుగు కుడా నేర్పబడును, అది కుడా పూర్తి ఉచితంగా. త్వరపడండి, అందమైన అమ్మాయిలకు ప్రత్యేక శ్రద్ద తీసుకోనబడును, రాయితీ కుడా ఇవ్వబడును.

ఎండాకాలం

మార్చి అయిపోతుంది అంటేనే, భయం పుట్టుకొస్తుంది. అప్రైసల్  ఇచ్చే సమయం. అప్పటి దాకా మా నుంచి పనిని మాత్రమె ఆశించే మా దొరలు, ఇప్పటి నుండి ఒక నెల రోజులు మా నుండి తప్పులు ఆశిస్తారు. అందుకనే నేను కుడా పని లేకపోయినా బ్లాగు రాయటం తగ్గించా. అలాగైనా, అంతా నేను పని చేస్తున్నాను అనుకుంటారు.

మనిషికి ఎప్పుడూ సుఖాలే ఇస్తే, తననే మర్చిపోతాడని దేవుడు అనుకోని ఎండాకాలాన్నిసృష్టించి ఉంటాడు. అంతటి మహత్తరమైన  ఎండాకాలం రానే వచ్చింది. రెండేళ్లలో మొదటిసారి, వారానికి పది రోజులు కార్యాలయం ఉంటే ఎంత బాగుంటుంది అనిపించింది(చక్కగా ఎ. సి.లో ఉండి ఎండను తప్పించుకోవచ్చు). అప్పటికీ మా దొరగారిని అడిగా, శని ఆదివారాలు కుడా కార్యాలయానికి వస్తాను అని. దానికి ఆయన ఎంతగానో మురిసిపోయి, "నీకు ఐదు రోజులకు జీతం ఇవ్వటమే దండగ, శని ఆది వారాలు కూడా మేపటం కుదరదు" అని ప్రశంసించారు. ఎంచక్కా కార్యాలయాలన్నీ వారానికి చలికాలం నాలుగు రోజులు, ఎండాకాలం ఏడు రోజులు ఉంటే, ఎంత బాగుంటుంది.

పుండు మీద కారం చల్లినట్టు, ఈ ఎండాకాలంలోనే జనాలు తెగ పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుంటున్నారు. వాళ్ళ సోమ్మేమి పోయింది, రూపాయి పెట్టి ఫోను చేసి, "పెళ్ళికి తప్పకుండా రావాలి, నువ్వు రాకపోతే పెళ్ళిలో ఎవరికీ అప్పడాలు వెయ్యను, సాంబారు పోయను"అని చెప్తున్నారు. ఇందులో రెండు రకాల వాళ్ళు ఉన్నారు. మొదటి రకం వాళ్ళు వారం మధ్యలో పెళ్లి పెట్టుకున్నది కాక, "ముందుగానే చెప్తున్నా, రెండు రోజులు సెలవు పెట్టి మరీ రావాలి " అని ఆప్యాయంగా చెప్తారు. ఇలా అందరి పెళ్ళిళ్ళకి సెలవు పెడితే, రేపు నా పెళ్ళికి సెలవు దొరకని పరిస్తితి వస్తుంది. ఇంక రెండో రకం వాళ్ళని ఏమి చేసిన తప్పులేదు. హాయిగా ఏ బుధవారమో, గురువారమో పెళ్లి అయితే, సెలవు దొరకలేదని తప్పించుకోవచ్చు, ఆ అవకాశం ఇవ్వకుండా, "నీ కోసమే శని, ఆదివారాలు చూసుకొని ముహూర్తం పెట్టించాము, తప్పకుండా రావాలి" అంటారు.    ఇలానే ఒక స్నేహితుడి పెళ్ళికి వెళ్లి, వడ దెబ్బకు వారం రోజులు అడ్డం పడ్డాను. వాడు మాత్రం హాయిగా ఊటీ పోయాడు.

ఎండాకాలం ఎండలతో పోటి పడుతూ చెమట, చిరాకు, విద్యుత్ చార్జీలు, విద్యుత్ కోతలు పెరిగాయి. వీటి అన్నింటి కన్నా నన్ను బాగా ఇబ్బంది పెడుతున్నది, కొబ్బరి బోండాల ధరలు. నవంబరు నెలలో పన్నెండు రూపాయలతో మొదలయిన దాని ప్రస్థానం, జనవరికి పద్నాలుగు, మార్చికి పదహారుగా పెరిగి, ప్రస్తుతానికి ఇరవయి దరిదాపులకి వచ్చింది. ఆ కొబ్బరి బొండాం చూసినప్పుడల్లా, ఆ బొండాం నాతొ ఒక మాట చెప్తుంది. "నాకో కొంచం రేటు ఉంది, కానీ దానికో లెక్క ఉంది" అని. అయినా బొండాలు మాట్లాడటం ఎంటిరా నీ తలకాయి అనుకుంటున్నారా?? ఏమ్చేస్తాం, నా తలకాయంత లేదు, ఇరవయి రూపాయలంటే కొనలేక, అలా అని కొనకుండా ఉండలేక నరకం అనుభవిస్తున్నా, బొమ్మరిల్లులో సిద్దార్థ బాబు లాగా.

అస్సలు ఎండాకాలంలో కొబ్బరి బోండాన్ని మించినది లేదు. అందుకే పూర్వము మన పెద్దలు "సర్వ ఫలానాం నారికేళం ప్రధానం" అని అన్నారు. అర్ధం కాలేదా??? అయితే తెలుగులో చెప్తాను, ఫలం అంటే ఫ్రూట్స్, నారికేళం అంటే కోకోనట్, "అన్ని ఫల్లాలోకి కొబ్బరి ప్రధానం అయినది" అని దానర్ధం. కొబ్బరి గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే., ఉదాహరణకు తాటి చెట్టు కింద నించొని పాలు తాగినా కల్లు అనే అనుకుంటారు. అదే కొబ్బరి చెట్టు కింద కూర్చొని పురుగులు మందు తాగండి, పాపం పిచ్చి ఎదవ, దాహం వేసి కొబ్బరి నీళ్ళు తాగుతున్నాడు అని అనుకుంటారు. నా మాట  అబద్దం అనుకుంటే ప్రయత్నించి చూడండి.

ఇప్పుడంటే ఎండాకాలం అని తిట్టుకుంటున్నాను కానీ, మహేష్ బాబు సినిమా కోసం అమ్మాయిలూ ఎదురు చూసినట్టు, ఆ రోజుల్లో ఎండాకాలం కోసం జూన్ నుంచే ఎదురు చూసేవాళ్ళం, మార్చికి కానీ ఎండాకాలం వచ్చేది కాదు.  ఒంటి పూట మాత్రమె బడి పెట్టేవాళ్ళు. ఎప్పుడెప్పుడు పరీక్షలు అయిపోతాయా, ఎప్పుడెప్పుడు సెలవలు వస్తాయా? అని కలలు కనే వాళ్ళం. ఆ ముచ్చట చెప్పాలంటే, తీరికగా ఇంకో శీర్షికలో కలుద్దాం. అప్పటి వరకు నాకు  అప్రైసల్ బాగా రావాలని, మీరంతా సర్వమత ప్రార్ధనలు లాంటివి చేస్తారని ఆశిస్తూ.., సెలవు ...

శ్రీనందననామ సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

"ఎన్నాళ్ళో వేచిన ఉదయం" అనట్టు, మొత్తానికి సచిన్ నూరు వందలు పూర్తి చేయటంతో దేశమంతా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ముఖంపుస్తకంలో చెప్పినట్టు పెట్రోలు ధరతో పోటీ పడి చివరికి పెట్రోలుకన్నా ముందే వంద పూర్తి చేశాడు. నిన్నటి దాకా సచిన్ని తిట్టిన చానళ్ళు అన్నీ, వంద కొట్టేసరికి దేవుడు అని పోగిడాయి. మొత్తంగా చెప్పాలంటే వందకు ముందు బరువు, వంద కొట్టాక  ప్రభువు అనమాట.

ఇంజనీరింగ్లో మొదటి సంవత్సరం తప్పినా, రెండో సంవత్సరంలో చేరతాము కదా. అలానే మనోళ్ళు క్రికెట్లో ఒకటి రెండు సిరీస్లు ఓడినా, క్రికెట్ చూడటం మానలేము కదా. ఆ క్రికెట్ మ్యాచ్ మధ్యలో "ఎయిర్ టెల్" వాణిజ్య ప్రకటనలు చూస్తున్నాను. మీకు గుర్తుంటే, అందులో ఒక జంట ఇంట్లో ఎప్పుడూ ఫోను మాట్లాడుకుంటూనే ఉంటారు. భార్య పాపం ఎప్పుడూ భర్తని, "నీది మంచి ఫోను కాదు, నా దాంట్లో నెట్వర్క్ బాగుంటుంది, ఎంత సేపు మాట్లాడినా ఉచితమే, లిఫ్ట్లో నీ ఫోను పనిచేయదు" అని ఎప్పుడూ నస పెడుతూనే ఉంటుంది.  నాకే గనక అలాంటి పెళ్ళాం ఉంటే, వెంటనే విడాకులు ఇచ్చేయాలి అన్నంత కోపం వస్తుంది. 

స్నేహితుడి పెళ్లి కోసమని భీమవరం వెళ్ళాను. నాకు చాలా మంది స్నేహితులు చెప్పారు, ఉభయ గోదావరి జిల్లాలు, ఆ జిల్లాలోని పొలాలు చాలా అందంగా ఉంటాయి అని. చాలా చిత్రాలలో చూసి నేను కుడా చాలా అందమైన ప్రదేశం అనుకుని వెళ్లాను. కాని చూసిన తర్వాత అనిపించింది ఏంటంటే "అందం" అనే పదం అస్సలు సరిపోదు. అంత అద్భుతంగా ఉన్నాయి. వీలు దొరికితే మళ్లీ మళ్లీ వెళ్ళాలని ఉంది.

దారి వెంట కారులో వెళ్తుంటే, నున్నని రహదారులు, ఆ రహదారులను ఓదారుస్తూ, వాటి వెంట పారే కాలువలు, ఎత్తైన కొబ్బరి చెట్లు, పచ్చని వరి పైర్లు., తాటి చెట్లు, వాటి కల్లు  ఇలా ఒకటేమిటి ప్రతిదీ అధ్బుతమే. మా ఊరి రహదారులు కుడా అంత అందంగా ఉంటె ఎంత బాగుంటుందో అనిపించింది. మా ఊరి రహదారుల వెంట పేడ ముద్దలు తప్ప పైరులు తక్కువ.

చూస్తూ చూస్తూ అప్పుడే శ్రీఖర నామ సంవత్సరం కుడా అయిపోయింది. మొన్ననే దేశం నలుమూలల నుండి పెద్ద పెద్ద పండితులు నా దగ్గరకు వచ్చి, "రామానంద స్వామి, వచ్చే సంవత్సరానికి ఏ పేరు పెడితే బాగుంటుందో మీరే చెప్పాలి" అని తెగ బతిమిలాడారు. వాళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టటం ఎందుకని, సరే నా పేరు మీద ఏదో ఒకటి పెట్టుకోండి అని అన్నాను. "అదేదో మీరే సెలవివ్వండి స్వామి" అని వాళ్ళన్నారు. రామానందలో నుండి నంద అనే పదం తీసి "నందన" నామ సంవత్సరం అని పెట్టుకోపోండి అని చెప్పి పంపేశాను. కాబట్టి కొత్త సంవత్సరం పేరు "శ్రీ నందననామ" సంవత్సరం అనమాట.

సంవత్సరం అంటే గుర్తొచ్చింది, మొన్న మల్లి మామకి ఫోను చేస్తే, టి.వి.9 ని, నా అంత బాగా బూతులు రాక పోవటంతో , నన్ను అడిగి మరీ బండ బూతులు తిట్టాడు. తీరా విషయం ఏమిటంటే, "ఒక రోజు ఆ ఛానల్ లో 2012  లొ కలియుగం అంతం అవుతుంది, ప్రళయం వస్తుంది అని చెప్పటం విని, ఎలాగూ ప్రళయం వస్తుంది కదా, ఇంకొక సంవత్సరమే కదా అని పెళ్లి చేసుకున్నాను రా, రెండు రోజులు క్రితం అదంతా ఉత్తిదే, ఇప్పుడప్పుడల్లా ప్రళయం లేదు, అని చెప్పాడు. అందుకే నాకు అంత కోపం వస్తున్నది"  అని చెప్పాడు. తన కోపంలో కుడా న్యాయం ఉంది మరి. పెళ్ళికి ముందు జాంపండు లాగా ఉండేవాడు. పెళ్లి అయ్యాక జీడిపప్పు అయ్యాడు.  అందుకనే నేను ఎవరి మాటలు వినకుండా 2012 లో కలియుగానికి అంతం కాకపొతే, అప్పుడు 2013 లో నా సుఖానికి అంతం(పెళ్లి) అని నిర్ణయించుకున్నా.

"శ్రీ నందననామ" సంవత్సరంలో చదువుకునే వాళ్ళకి మార్కులు రావాలని, చదువు అయిపోయిన వాళ్లకి ఉద్యోగాలు రావాలని. ఉద్యోగాలు వచ్చిన వాళ్లకు పెళ్లి కావాలని, పెళ్లి అయిన వాళ్ళకు ప్రశాంతత కలగాలని, కోరుకుంటూ, ఈ సంవత్సరానికి సెలవు తీసుకుందాం. పనిలో పనిగా నాలుగు ముక్కలు రాశాను. చదివి  తరించండి.

వీడింది 'శ్రీఖర'తో  సంభందం

మొదలవుతోంది నందనంతో అనుభందం

సదా ఉండాలి ఈ ఏడు ఆనందం 

దినమొక పండుగ చందం

ఈ సంవత్సరమయినా, "హ్యాపి ఉగాది", "ఉగాది బ్రింగ్స్ పాస్పరౌస్, మట్టి,మశానం" అని కాకుండా చక్కగా తెలుగులో శుభాకాంక్షలు తెలుపుతారని ఆశిస్తూ..... సెలవు.

 

సాఫ్ట్ వేర్ కింగ్

ఈ మధ్య రోజులు ఇట్టే గడిచిపోతున్నాయి. పిల్లి పిల్లల్ని మార్చినట్టు, కధానాయిక పాపలు బట్టలు మార్చినట్టు., మా కార్యాలయ భవనాల్ని మార్చారు. ఆరు నెలల్లో మూడు భావనాలని మార్చారు. విసుగు పుట్టి నేనే ఉద్యోగం మారాలి అనుకుంటున్నా.

గత వారం "లవ్ ఫైల్యూర్" అనే తెలుగు/ అరవ చిత్రం చూశాను. కధానాయకుడు, కధానాయకురాలు, దర్శకుడు, సంగీత దర్శకుడు ఇలా ఒక్కళ్ళు కూడా తెలుగు వాళ్ళు లేరు. తమిళంలో  మాత్రం ఈ చిత్రానికి "కాదిలిల్ సోధప్పువదు ఎప్పడి" అని తమిళంలోనే పేరు పెట్టారు. తెలుగులో మాత్రం ఆంగ్ల పేరు పెట్టారు.

ఈ చిత్రంలో విషయం ఏంటంటే, అమ్మాయిలని ఎలా ఐతే ఖండించాలో అలానే ఖండించాడు. నేను, తమ్ముడు వంశీ కలిసి చూశాము. వయసులో చిన్నవాడు అయినా, అమ్మాయిల విషయంలో నాకన్నా చాలా చాలా పెద్దవాడు. అక్కడ తెర మీద అమ్మాయిలని తిడుతున్నప్పుడల్లా మా తమ్ముడు కళ్ళలో వెలుగు చూస్తాంటే..., ఎన్ని కోట్లు ఇచ్చినా వస్తాదా?? 

ఈ చిత్రం విడుదల కాక మునుపు, దీని పాటలు విడుదల చేశారు. అందులో ఒక పర్టికులర్ పాటకు నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభందం ఉంది, ఐ హావ్ టు టెల్ ఇట్ నౌ. రోజు ఉదయాన్నే నిద్రపోవటానికి ఆఫీసుకి కారులో వెళ్తూ ఉండే వాడిని. 92.7 సంగతి మీకు తెల్సిందే కదా., కొత్త పాట దేనినీ ఒక పట్టాన వదిలిపెట్టడు. ఒక్కోసారి రోజుకి వందసార్లు పాట వినిపిస్తారు. నేను ఎఫ్.ఎం ని అలా... నాకు కార్యాలయంలో పని అలా ఉండేది. ఒకసారి లవ్ ఫైల్యూర్ చిత్రంలో "ఇంతజారే.. ఇంతజారే" అనే పాటను వేయగానే, నేను ఠక్కున క్యాచ్ చేసి "ఇంత జారే ఇంత జారే అంటే ఏంటి జారేది?" అని మా క్యాబు చోదకుడిని(డ్రైవర్) అడిగాను. అతను కుడా అలర్ట్ అయ్యి బ్రేక్ వేశాడు( నవ్వు ఆపుకోలేక). నా జోక్కి అంత వాల్యూ ఇచ్చేవాడు. 

అస్సలు ఇంతకీ ఏమి జారిందో అని రెండు రోజులు మధనపడిన తరువాత, నా స్నేహితుడి అడిగితే, "అది తెలుగులో రాసిన "ఇంత జారే" కాదురా, "ఇంతిజారే(इन्तिजारे )" అనే హిందీ పదం. అదే మ్యాజిక్. ఓ.కే  ఇలా చిన్న చిన్న తప్పులు చేయటం సహజమేరా! మేము అలా తప్పులు చేసి తెలుసుకున్న వాళ్లమే. బట్ ఈ సరి విన్నప్పుడు మాత్రం కరెక్ట్ చేసుకోవాలి. గాడ్ బ్లెస్స్ యు తండ్రి" అని చెప్పాడు.

ఇలా పని మానేసి శీర్షికలు రాస్తున్నానని కార్యాలయంలో మా దొరగారికి తెలిసి పెద్ద గొడవ చేశారు. నన్ను పిలిచి " రామా! నువ్వు ఎంచుకున్న ప్రాజెక్ట్ ఏంటి, రాస్తున్న కోడ్ ఏంటి? నీ మాడ్యుల్ ఏ నెంబరు? నువ్వు చేస్తున్నది ఏ నెంబరు? సి, సి ++, జావా లాంగ్వేజస్., ఎస్క్యుఎల్, పిఎల్ ఎస్క్యుఎల్ డేటా బేశస్., ఆ సాఫ్ట్ వేర్స్ విలువ తెలుసా నీకు? డు యు క్నో ది వాల్యూ ఆఫ్ ది సాఫ్ట్ వేర్. టెస్టర్కి , డవలప్పర్కి మధ్య కప్లింగ్, వేర్ ఈస్ ద కప్లింగ్. ఐ వాంట్ కప్లింగ్. యస్. నేనేమంటానంటే, టెస్టర్ అనే వాడు కోడ్ ఒక రకంగా రాస్తాడు, డవలప్పర్ అనే వాడు కోడ్ ఇంకో రకంగా రాస్తాడు. ఒక్కొక్క రోల్ కి ఒక్కొక్క నిర్దిష్టమైన శైలి ఉంటుంది, స్కిల్లు ఉంటుంది, ఏడుపు ఉంటుంది. నీ బ్లాగ్ మీద పెట్టిన శ్రద్దలో సగం నీ పని మీద పెడితే బాగుంటుంది అంటున్నాను. ఐ యాం టెల్లింగ్ దట్. ఒక్కోసారి సాఫ్ట్ వేర్ ఇండస్ట్రికి మళ్లీ రేసిషన్ వస్తుందేమో అని భయమేస్తుంది. నీ శీర్షికలతో, పాటలతో మానేజర్స్ నమ్మకాన్ని కిల్ చేయకు. దయ చేసి అప్రయిసల్ ఇవ్వాలనుకునే మా లాంటి మానేజర్స్ ని డిస్సపాయింట్ చేయకు. డోంట్ డిస్సపాయింట్ అస్, అండర్ స్టాండ్? మిమ్మల్ని ఎక్కడికో పంపించాలి అనుకుంటాం, మీరు ఇక్కడే ఉంటారు, అక్కడికి రారు (ఆన్ సైట్ కా), కనీసం అప్రయిసల్ ముందు అయినా పని చెయ్, మంచి రేటింగ్ ఇవ్వటానికి మేము రెడీగా ఉన్నాము, ఆల్ ద బెస్ట్." అని అన్నారు.

శనివారం సెలవు కదా అని ప్రసాద్ చిత్రాలయానికి వెళ్తే., అక్కడ ఒక అమ్మాయి పలకరించి, "నమస్కారం అండి" అన్నది. నేను కుడా "ఆ నమస్కారం, కూర్చో, పేరేంటి?" అని అడిగాను, జా౦బవతి అని చెప్పింది. దానికి 

నేను: "బ్యూటిఫుల్ నేమ్, పేరులోనే జావ ఉంది. సీ జాంబవతి, టు బి ఫ్రాంక్, మనకు సి, సి++, జావ, రసం, సాంబారు   ఏమీ తెలియవు. బట్ ఐ యామ్ టాప్ మోస్ట్ సాఫ్ట్ వేర్ డవలప్పర్ హియర్, ఎలాగా? గూగుల్ నుంచి కోడ్ దొబ్బేయటం వల్ల. ఇప్పటికీ మా మానేజర్ గారు అంటుంటారు "ఒరేయ్ రాము నీకు కొంచం ముందు ఉద్యోగం వచ్చుంటే మేమంతా కష్టాల్లో పడేవాళ్ళం రా" అని,   సో ఇండస్ట్రీలో పైకి రావాలంటే కావాల్సింది వెతకటం, ముఖ్యంగా గూగుల్లో వెతకటం. డవలప్పర్కి గూగుల్కి మధ్య ఉన్న రిలేషన్ షిప్, భార్యాభర్తల సంభందం లాంటిది. డోంట్ మిస్టేక్ మీ, అంత అండర్ స్టాండింగ్గా ఉండాలన్నదే నా ఉద్దేశ్యం. ఉఫ్............." ఇలా చెప్పుకుంటూ పొతే నా రాతలకి అడ్డు అదుపు ఉండదు కానీ., ఇంకో శీర్షికలో కలుద్దాం. అంత వరకు సెలవు.  

పరుగే బంగారమాయనా

అమెరికాలో డాక్టర్ చదవాల్సిన నా స్నేహితుడు, అద్దంకిలో ఉదయాన్నే ఆదుర్దాగా ఐదు గంటలకే లేచి, అటు ఇటు పరిగెట్టటం మొదలెట్టాడు. సూర్య భగవానుడు నడినెత్తి మీదకి వస్తేకానీ లేవని, ఆ మహాత్ముడిని పరగడపున చూసేసరికి, ఒక్కింత ఆశ్చర్యమేసింది. ఇంతకీ వీడు ఎందుకు పరిగెడుతున్నాడు? ప్రకృతి ఏమైనా పిలుస్తుందా అనుకుంటే, ఆ సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలన్నింటిని ఇంట్లోనే అఘోరిస్తాడు, తప్పించి ఇలా బజారున పడడు. అయితే వీడిని పిలుస్తుంది ప్రకృతి కాక మరేమిటి?

నాలో ఆతృత మొదలయ్యి, వాడిని చాటుగా వెంబడించటం మొదలుపెట్టా. శివాలయం వైపు వడివడిగా వెళ్ళటం మొదలు పెట్టాడు. రాత్రులు దయ్యాల చిత్రాలు చూసి, భయపడి భక్తి పెరిగిందేమో, శివాలయం దారి పట్టాడు అనుకుంటే, మనోడికి స్నానం చేసే అలవాటు కాదు సరి కదా, పన్నెండు కొడితే కాని పళ్ళు అయినా తోమడు. అలాంటప్పుడు గుళ్ళోకి వెళ్ళటానికి శాస్త్రాలు ఒప్పుకోవు కదా అనుకోనేలోపే రామాలయం దాటేసాడు. హమ్మయ  దేవుడికి ఏమి కాలేదు అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. పైన శివాలయం వైపుకి వెళ్ళాడు అని చెప్పి, కింద రామాలయం దాటాడు అని రాశాను. ఇది ఎంత మంది గమనించారో???

సరే శివాలయం దాటి, నేరుగా గుండ్లకమ్మ నది వైపు వాడి ఓదార్పు యాత్రను మరల్చాడు. చేసేది సంవత్సరానికి ఒకసారి, కాస్త బాగా చేయాలి, అందుచేత నదిలోకి వెళ్తున్నాడేమో అనుకోవటానికి లేదండోయ్. నదిలో కాళ్ళు కడుక్కోవటానికే నీళ్ళు లేవు. వీడు పుట్టాక మా ఊర్లో వర్షాలు అంతంత మాత్రంగానే ఉన్నాయి. ఇలా ఆలోచించే లోపు, గాంధి బొమ్మ ప్రక్క వీదిలోకి తిరిగాడు. ఇది ఇంకా ఆశ్చర్యకరమైన విషయం.

ఆ వీదిలోకి మాములుగా అయితే చచ్చినా వెళ్ళేవాడు కాదు. ఆ వీదిలో మనోడి అత్తగారిల్లు ఉంది. ఈ డాక్టరు గారిని తన కూతురికి ఇచ్చి పెళ్లి చేయాలని వాళ్ళ అత్తకి పిచ్చి. వీడి మరదలకి వీడంటే పిచ్చి. వీడికి ఆ విషయం గుర్తొస్తే పెరుగుతుంది పిచ్చి. పాపం అత్త కూతురికి అందం తప్ప అన్నీ ఎక్కువే. అత్త కంట పడకుండా , దూకుడులో మహేష్ పరిగెత్తినట్టు పరిగెత్తాడు. వాడితో పాటు నేను కుడా నా వేగాన్ని పెంచాను.

ఆ దారిన పరిగెడుతూ పరిగెడుతూ 'దడ' చిత్రం ప్రదర్శిస్తున్న చిత్రాలయం కనిపించటంతో దడ పుట్టి కుడి ప్రక్క సందులోకి తిరిగాడు. దడ చిత్రం చూసిన ప్రభావం, ఆ దరిదాపులకు వెళ్ళాలన్నా భయమాయే. ఆ ముందుకు వెళ్తే వంద సంవత్సరాలనాటి బావి ఒకటి ఉంది. నిన్న సాయంత్రమే నా బ్లాగు చదువుతాను అని చెప్పాడు. కొంపతీసి అది చదివి, జీవితం మీద విరక్తి పుట్టి బావిలో దూకి చస్తాడేమో అనుకున్నా. కానీ వీడు చంపే రకం కానీ చచ్చే రకం కాదు. అందుకే వీడిని మా ఊరి మెహర్ రమేష్ అంటారు. కాకపోతే వారు చిత్రాలతో చంపితే వీరు చేష్టలతో చంపుతారు. 

ఇలా వీదుల వెంట పరిగెట్టే బదులు ఏ గుడిలోనో ప్రదక్షణం చేస్తే కనీసం పుణ్యం అయినా దక్కేది. "నిప్పు త్రొక్కిన  కుక్కలా ఎంత సేపు పరిగెడతావురా, నాకు కూడా కాళ్లు నొప్పులు పుడుతున్నాయి" అని అనుకుంటుండగా ఊరి పొలిమేర దాటబోతున్నాడు. కొంపతీసి సమాజం మీద ద్వేషం పుట్టి, అది కసిగా మారి, అఘోరాలతో మమేకం అవ్వటానికి, స్మశానాన్ని వేదికగా చేసుకున్నాడా అనుకునే లోపు, ఎందుకో బుద్ధి మార్చుకొని తిరిగి ఊరి మీద పడ్డాడు.

ఓపిక నశించి, పరిగెత్తుకుంటూ వాడి దగ్గరకు పోయి, "ఏమైందిరా, ఈ పరుగుకి ఏ ప్రారబ్ధం కారణం?" అని అడిగాను. విషయం ఏంటంటే., సుశీల.., ఆ పాప అంటే మనోడికి ప్రాణం. పది పన్నెండు సంవత్సరాల ప్రేమ. మొన్న పనికిమాలిన పద్నాలుగో తారీఖు నాడు., చివరికి తన ప్రేమను వ్యక్తం చేశాడు. డాక్టర్ల చేతిరాతే కాదు శరీరతీరు కుడా అందంగా ఉండదు అనేది మనందరికీ తెలిసిన విషయమే. తినటం చదవటం తప్ప ఇంకొకటి తెలియకపోవటం చేత మనోడికి బాన పొట్ట ఏర్పడింది. నుంచుంటే వాడి కాళ్లు వాడు చూసుకొని పది సంవత్సరాలు అయ్యింది. ఆ కారణం చేత ఆ అమ్మాయి కాదన్నది. ఎలాగైనా సరే వాడి కాళ్ళ మీద వాడు నిలబడి, అలా నుంచొని వాడి కాళ్లని తనివి తీరా చూసుకోవాలని వాడి ఆశట!! ఆరు పలకల దేహం రాకపోయినా అందమైన రూపు రావాలని వాడి ప్రయత్నం. చూడాలి ఏమి జరుగుతుందో.  

'చిత్ర' హింస

మొత్తానికి ఎంటెక్ చదువు'కొనటం' పూర్తి అయ్యింది. ఇప్పుడు నా ప్రాణం హాయిగా ఉంది. "వేలకు వేలు పోశాము, మంచి మార్కులు రాకపోయినా పరవాలేదు, కనీసం పరీక్షలలో తప్పకుండా, పూర్తి చేసి పుణ్యం కట్టుకోరా" అని మా నాన్న తెగ మెచ్చుకొనేవారు. చివరికి మా నాన్న కళ్లలో ఆనందం కోసం అయినా పూర్తి చేయాలని, కంకణం కట్టుకోకుండానే పూర్తి చేశా. నా స్నేహితులు చాలా మంది అడిగారు, "ఎందుకు పనికొస్తుందిరా నీ ఎంటెక్?" అని. చుట్టపక్కాలు కొంతమంది "ఆఫీసులో జీతం ఏమైనా పెంచుతారా??" అని అడిగారు. 

"రేపు పెళ్ళికి శుభలేఖలో వేయించుకోవచ్చు" అని కొంతమంది, "ఇప్పుడలా వేయించటంలేదు. అదంతా పాత కాలపు పద్దతి" అని ఇంకొంత మంది, ఇలా ఎవరి ఇష్టం వచ్చినట్టు వాళ్ళు ఖండించారు. ప్రస్తుతానికి ఆ విషయం అలా ప్రక్కన పెడదాం. మొన్ననే 'బిజినెస్ మాన్' అనే తెలుగు చిత్రం చూశాను, అరడజను బూతులు, డజను హత్యలు ఉన్నపటికినీ చిత్రం మొత్తం మీద బాగుంది. మహేష్ బాబు చాలా బాగా చేశాడు. అయినా మహేష్ బాబు అందగాడు, మహా అందగాడు, రాజకుమారుడు అంటారు., మీసాలు తీసేసి, రెండు చొక్కాలు వేసుకొని, నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుంటే నేను కుడా ఎత్తు అడుగు తక్కువైనా, అంతకన్నాఅందంగానే ఉంటాను. పోనీలే మహేష్ బాబు దారికి అడ్డం రావటం ఎందుకులే అని, నేనే చిత్రాలలోకి రాలేదు.

విషయానికి వస్తే, చిత్రాలలో ఈ మధ్య హింస మరీ ఎక్కువ అయ్యింది. ఒక్కో చిత్రంలో కధానాయకుడు సగటున వంద నుంచి నూటయాభై మందిని చంపితే కాని చిత్రానికి 'శుభం' ముక్క పడటంలేదు (ఇప్పుడు వస్తున్న చిత్రాల చివర శుభం ముక్కలు చూపించటం కుడా ఆపి వేసినట్టున్నారు). కధానాయకుడు ఎంత కౄరంగా ప్రతి నాయకుడిని చంపితే, చిత్రం అంత బాగా ఆడుతుంది.

కొన్ని చిత్రాలలో కౄరమైన ప్రతి నాయకులను చూస్తే, నాకు మా కార్యాలయంలో, నా పై అధికారులు గుర్తొస్తారు. ఈ ప్రతినాయకులు ఉత్తి పుణ్యానికి తన వద్ద నమ్మకంగా పని చేస్తున్న వారిని సైతం చంపేస్తుంటారు. మా పై అధికారులు కుడా అంతే ఉత్తి పుణ్యానికి నన్ను తిడుతూ ఉంటారు, వీళ్ళను కూడా చిత్రాలలోకి పంపిస్తే బాగా రాణిస్తారు, మేము కుడా ప్రశాంతంగా మా పనులు మేము చేసుకుంటాము. ఈ రకంగా చిత్రాలలో చూపించే హింస, చూసే ప్రజల మీద చాలా చెడు ప్రభావం చూపిస్తుందని నా అభిప్రాయం.

ఉదాహరణకు, మా అన్నయగారి అబ్బాయి, మా అన్న దగ్గరికి వచ్చి, "నాన్న, నాకు ఒక తాడు, ఒక రైలు, రైలు పట్టాలు, ఒక పెద్ద బిల్డింగ్ కొనివ్వవా??", అని కసిగా అడిగాడు. నాలుగు, ఐదు సంవత్సరాలు ఉంటాయేమో బుడ్డోడికి, ఇవ్వన్ని ఎందుకురా? అని అడిగితే మహేష్ బాబు ఆట ఆడుకోవటానికి అని చెప్పాడు. వివరాలలోకి వెళ్తే, మావాడు 'అతడు' చిత్రాన్ని అరడజను సార్లు చూశాడు. మీకు గుర్తుంటే, అందులో మహేష్ బాబు ఒక ఎత్తైన మేడ మీద నుండి, తాడు సహాయంతో, వేగంగా కదిలే రైలు మీదకి దూకుతాడు. ఇప్పుడు అడిగినవన్నీ కొనిస్తే., మనోడు కుడా మహేష్ బాబు లాగా ఆ విన్యాసాన్ని చెయ్యాలని ఉవ్విల్లూరుతున్నాడు.

ఇంకోరోజు తుపాకి కొనివ్వమని గొడవచేస్తుంటే, ఒక చిన్న తుపాకి కొనిచ్చారు. కాసేపటికే కోపంగా వచ్చి, "నాన్న ఈ తుపాకితో కాలుస్తుంటే, ఎవ్వరికీ రక్తం కారటంలేదు. రక్తం కారే తుపాకి కొనివ్వవా?" అని గోల చేశాడు. ఇదంతా కేవలం చిత్రాల ప్రభావం కాక ఇంకేమిటి? మొన్న "భక్తి" ఛానల్ చూస్తుంటే అందులో ఒక బాబాగారు, "మనిషి సాటి మనిషి ప్రేమించాలి" అని చెప్పారు. ఆ విదంగా, హాయిగా, చిత్రాలలో కధానాయకుడు కుడా ప్రతినాయకులను (విలన్లను) ప్రేమిస్తే ఎంత బాగుంటుంది??  ఈ "'చిత్ర' హింస" ఎప్పటికి తగ్గుతుందో ఏంటో?? 

జీవిత సారం 6 (మనస్సా తొక్కా!!)

నిన్న గుంటూరులో, హిందీ చిత్రాన్ని, తమిళంలో తీసి, తెలుగులోకి అనువదించిన ''స్నేహితుడు''అనే చిత్రాన్ని చూశాను. ఆ చిత్రాన్ని హిందీలో అక్కడక్కడ చూశాను కానీ పెద్దగా అర్దం కాలేదు. నిన్న ఆ చిత్రాన్ని తెలుగులో చూశాక, నేను ఇంజనీరింగ్ చదివిన రోజులు గుర్తుకు వచ్చాయి. ముఖ్యంగా ఆ చిత్రంలో "సైలెన్సర్" అనే పాత్ర, మా రావికాముగాడికి చాలా దగ్గరగా ఉంది. చిత్రం చూస్తున్నంత సేపు వాడే గుర్తొచ్చాడు. కదానాయకుడిని చూసినంత సేపూ, నన్ను నేను చూసుకున్నట్టే ఉందంటే నమ్మండి.

నా జీవితంలో కుడా ఇంజనీరింగ్ చదివిన రోజులు ఎప్పటికీ మర్చిపోలేనివి. ఆ చిత్రంలో చూపించినంత కాకపోయినా ఒక మాదిరిగా గడిచింది. ఆ సినిమాలో చెప్పినట్టు, ఇప్పటి రోజుల్లో కళాశాలలన్నీ మార్కుల మీద ర్యాంకుల మీద కుస్తీ పడుతున్నాయి తప్ప నా లాంటి ఆణిముత్యాలని తయారు చేయాలని ఒక్కళ్లు కుడా ప్రయత్నించటంలేదు. ఇప్పుడు నడుస్తున్న కళాశాలలో సగం ప్రభుత్వం ఇచ్చే డబ్బుల కోసం కట్టినవి, మరి కొన్ని జనాల దగ్గర డబ్బులు దండుకోవటానికి పుట్టినవి. అసలు పాఠాలు చెప్పే వాళ్ళకే (అందరు కాదు కొందరు), ఏమీ చెప్తున్నారో, దేని కోసం చెప్తున్నారో తెలియదు. ఏదో బుక్కున ఉన్నదానిని ముక్కున పట్టుకొని ఠక్కున పిల్లల ముందు కక్కుతున్నారు.

అస్సలు విషయానికి వస్తే, ఈ చిత్రంలో, "ఇంట్లో ఏది చెబితే అది కాకుండా,  మనస్సు ఏది చెబితే అది చేయాలి" అని సందేశం ఇచ్చారు. మరి ఆ రోజుల్లో నా  మనస్సు  నాకేమి చెప్పింది? అని బాగా ఆలోచించాను. ఏదో గొఱ్ఱెల మందలో, సాటి గొఱ్ఱెలతో పోటీగా ఒకే దారిలో పరిగెత్తాలన్న ఆలోచన తప్పించి, అస్సలు వేరే దారులు ఉంటాయి అనే స్పృహ కుడా లేకుండా పోయింది.

నిజానికి నాకు నా మనస్సు ఏమీ చెప్పలేదు. నా మనస్సు చెప్పిందల్లా ఏంటంటే "బాగా చదువు. మార్కులు రాకపోతే ఇంట్లో బామ్మ దగ్గర నుంచి వీదిలో బుడ్డోడి దాక అందరికీ సమాధానం చెప్పాలి" అని. మనందరికీ అస్సలు మన  మనస్సు ఏది కోరుకుంటుందో? మన మనస్సుకి ఏది కావాలో, ఏది వద్దో ఆలోచించే సమయమే ఉంటే, ఆ సమయంలో ఇంకో రెండు ఎంసెట్ ప్రశ్నలు చదివించే వారు. పదో తరగతిలో 500 రావాలి, తరువాత మంచి ఎంసెట్ ర్యాంకు రావాలి, తరువాత ఇంజనీరింగ్ లో మంచి మార్కులు, ఆ పైన మంచి s/w కంపెనీలో కంప్యుటర్ ఇంజనీర్ అవ్వాలి. ఇది కాకుండా ఇంకో ఆలోచన కుడా రాకుండా రుద్ది పారేశారు. అస్సలు ఉద్యోగమంటే కంప్యుటర్ ఇంజనీర్ ఒక్కటే అనట్టు పెరిగాము. అంతేలే...., ఎంత కాదన్నా

చరణాలు ఎన్ని ఉన్నా రామచరణ్ ఒక్కడే కదా

కిరణాలు ఎన్ని ఉన్నా కుమార్ రెడ్డి ఒక్కడే కదా 

జిల్లాలు మారినా ఓదార్పు మారునా??? మధురమే సుధా గానం .........  

చివరకు ఇప్పుడు ఆ చిత్రం చూసి, జీవితంలో వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, పరిస్తితి బాగా చీకేసిన ఐస్ పుల్ల లాగా, మామిడి టెంకెలాగా మిగిలాము అనిపిస్తుంది. నేను ఇది వరకు చెప్పినట్టు  చివరకి ఇలా బ్లాగులు రాసుకొని బాదపడటం తప్ప చేయగలిగింది ఏమీ లేదు. పోనీ ఇప్పుడు ఏదైనా చేయాలంటే, ఇప్పటికే బాగా ఆలస్యం అయ్యింది. ఇకనో ఇప్పుడో పెళ్లి అని కూడా అంటున్నారు. ఇక ఈ శేష జీవితాన్ని ఆ కంప్యూటర్లతో, కంపు పట్టే బ్లాగులతో గడిపేయటమే.

ఇక చేసేది ఏమీ లేక, నిజం చెప్పాలంటే చేతగాక దానిని కప్పి పుచ్చుకోవటం కోసం అని, "జీవితం మన చేతుల్లో లేదు, అది ఎటు నడిపిస్తే అటు పోవటమే అని" వేదాంతం చెప్పుకోవటమే. కాని జీవితంలో సాదించాలన్న కసి, పట్టుదలతో పాటు, ఈ రామానంద స్వామి ఆశీస్సులు కుడా ఉంటే ఎన్ని అడ్డంకులు ఉన్నా ఏదో ఒకరాజు మనం కోరుకున్న తీరానికి తప్పకుండా చేరుతాము! తప్పకుండా చేరుతాము!  

ఆరంభ శూరత్వం

ఆంధ్రులు ఆరంభశూరులు అని ఎక్కడో చదివాను. నాకు మాత్రం, ఆ నానుడి నన్ను చూసే వచ్చిందేమో అనిపిస్తుంది. ఈ అనుమానం ఎందుకు వచ్చింది అంటే., ఒకసారి మనసేసుకొని ఇరవై సంవత్సరాలు వెనక్కి వెళ్లి వచ్చాను. అప్పుడు నా అనుమానానికి బలం చేకూర్చే ఎన్నో సంఘటనలు జ్ఞప్తికి వచ్చాయి. వివరాలలోకి వెళితే...

నాకు అప్పుడు ఎనిమిదేళ్ళు ఉంటాయనుకుంటా, కరాటే నేర్చుకుంటే కండలు తిరుగుతాయి అని, ఇంట్లో గొడవ చేసి మరీ కరాటే చేరాను. నా ఉత్సాహం చూసి, కరాటే నేర్చుకునేవాళ్ళు వాడేటువంటి దుస్తులు కుడా కుట్టించారు. ఇక చూడండి, ఏది కనిపిస్తే దానికేసి చేతులు గుద్దటం, తన్నటం చేసేవాడిని. 

అలా క్రమం తప్పకుండ ఒక వారం రోజుల పాటు నేర్చుకున్నానంటే నమ్మండి. ఎనిమిదో రోజు నాకనిపించింది, ఆ కరాటే చేసే గంట కుడా చదివితే ఇంకా మంచి మార్కులు వస్తాయి కదా అని. అప్పటి నుంచి మళ్లీ కరాటే జోలికి పోలేదు. ఆ గంట చదవలేదు., అంతకన్నా ఎక్కువ మార్కులు కుడా రాలేదనుకోండి., అది వేరే విషయం. అలా మొదలైన నా ఆరంభశూరత్వ మహాప్రస్థానం నేటికీ,  ఓదార్పు యాత్రలా, అప్రతిహతంగా కొనసాగుతూనే ఉంది. 

నేను పాడిన పాటలు విన్న చాలామంది, సంగీతం నేర్చుకోమని సలహా ఇస్తేనూ, ప్రేక్షకుల కోరిక, ఒత్తిడి మీదట, సంగీతం నేర్పమని మా బామ్మగారిని అడిగాను. కరాటే మాదిరి కర్నాటక సంగీతాన్ని కుడా తొడ మీద చేతులు అటు ఇటు తిప్పి, ఒక వారం, నా శక్తి కొలది ఆదరించాను. సరే., పాపం బాల సుబ్రహ్మణ్యం బ్రతుకుదెరువు కోసం పాడుకుంటున్నాడు., అతనికి ఇబ్బంది ఎందుకులే అని మానేశాను.

ఆ తరువాత కొంత కాలానికి కంప్యూటర్ కోర్సు చేరాను. నా ఊపు చూసి, రాబోయే కాలానికి కాబోయే చంద్ర బాబు అని మా వీధిలో అందరు అనుకున్నారు. ఆనవాయితీ చెడకుండా ఆ కంప్యూటర్ని కుడా కంపు పట్టించి వదిలేశా.

సంవత్సరం క్రితం కుడా, నేను పనిచేసిన కార్యాలయంలో ఒక ఈత కొలను ఉండేది. కార్యాలయంలో పని చేసే వారందరూ ఉచితంగా, విచ్చలవిడిగా ఈదవచ్చు  అని చెప్తేను., వెయ్యి రూపాయలు పోసి., ఈదటానికి వాడే దుస్తులు కుడా కొన్నా. ఇంతకుముందు వారం రోజులు ఉన్న ఆరంభ శూరత్వం, నా వయసుతో పాటు తగ్గి, రెండు రోజులకే ఈత మీద సీత కన్ను పడింది.

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు, "తిండి కలిగితే కండ కలదోయ్., కండ కలవాడేను మనిషోయ్" అని ఆ మహానుభావుడు చెప్పిన మాటలు విని స్ఫూర్తి పొంది, ఎలాగూ చిన్నప్పుడు కరాటే చేసిన శరీరం కదా, ఆ ధృడత్వాన్ని కాపాడుకోవటానికి వ్యాయామశాల (జిమ్) చేరాను. రోజూ ఉదయాన్నే లేవటం, బలవర్ధకమైన ఆహారం తినాలి అంటేను, మొలకెత్తిన గింజలు లాంటివి తినటం లాంటి అకృత్యాలు ఎన్నో చేశాను. పట్టుమని పది రోజులు కాకుండానే మానేశాను. అలా ఒకసారి కాదు, సంవత్సరానికి ఒకసారి వ్యాయామశాలలో చేరటం., వారం పదిరోజులకి ఏదో ఒక కారణం చేత మానేయటం., అలవాటైపోయింది. 

ఇలా చెప్పుకుంటూ పొతే ఒకటా రెండా? నెలకొకటి చప్పున జరుగుతూనే ఉంటాయి. నేను ఈ బ్లాగు రాయటం మొదలుపెట్టినప్పుడు కూడా, నా ఆరంభశూరత్వాన్ని చిన్నప్పటి నుంచి గమనిస్తున్న నా స్నేహితులు అన్నారు, "ఈ ముచ్చట ఎన్ని రోజులులే., దొంగ నిరాహార దీక్షల మాదిరి, మహా అయితే ఒక నాలుగు ఐదు రాసి ఆపేస్తావు" అని. మరి చూడాలి., ఈ నా నస మీకింకా ఎన్ని రోజులు ఉంటుందో??

జానకి నా ప్రియసఖి

మనలో 'అంజలి అంజలి పుష్పాంజలి' అనే పాట విననివారుండరు . నేను విన్నప్పుడు అందులో చాలా పదాలు నాకు అర్ధం కాలేదు. లాభం లేదని ఆలస్యం చేయకుండా ఆ పాటను పాడు చేసి మళ్లీ రాశాను. నా శక్తి కొలది పాటను పాడు చేశాను. కాకపోతే అంజలి అనే అమ్మాయితో నాకు పరిచయం లేదు. ఎవరి మీద రాయాలి అని ఆలోచిస్తుంటే, రాముడికి సరి అయిన జోడి జానకి కదా అనిపించింది., అందుకని జానకి మీద పాట రాశాను.

పల్లవి :
బాబు ||

  జానకి జానకి నా ప్రియసఖి --- (2)

నిను వదిలి పోలేనే ఏనాటికి

నీతోనే నేనుంట ముమ్మాటికి

నా ప్రాణం వదిలేస్త నీ మాటకి

                      నువ్వు పల్లవవ్వాలి నా పాటకి...      ||జానకి||

ఎందుకు నీ పేరునే పదే పిలుస్తుందని

నా పెదవి అడిగిందిలా, ఈ చిన్ని మనసుని

ఎందుకు నీ కోసమే పదే వెతుకుతుందని

కనురెప్ప అడిగిందిలా నా కంటి పాపని

ఎదలో నీ రూపం మెదలినది

ప్రతి అడుగు నీ వైపే కదిలినది

జానకి జానకి నీకిక దాసుని

నీ బుగ్గలో ఉన్న ఆ సొట్టకి

నీ నడుములో ఉన్న ఆ ఒంపుకి

నీ కురులలో ఉన్న ఆ నలుపుకి

                   నీ కళ్ళతో చేసే ఆ మాయకి.....          ||జానకి||

పాప||

గుండెలో నా ప్రేమనే ఎలా తెలుపాలని

ఎదుటనే ఉన్నా మరి మాటే రాదని
చల్లని ఈ గాలిలో నిను చేరాలని 

వెచ్చని కౌగిళ్లలో ఒదిగుండాలని

వలచా నువ్వే నా సర్వమని
మదిలో నీ ప్రేమే పదిలమని  

జానకి జానకి నీకిక ప్రేయసి

నా మనసులో ఉన్న నీ బొమ్మకి
నా తోడు నీవేలే ఈ జన్మకి

నా ముద్దు మురిపాలు నీ చెంతకి

                     నీ చిలిపి చిరునామా ఈ జానకి     ||జానకి||

బాబు||

జాబిల్లికైనా సరే మచ్చొకటి ఉందని

నీ అంత అందం మరి లేనే లేదని

వేసవిలో వానలా నువ్వొస్తావని 

వేచాను నీరాకకు నిదురే మాని 

వేసే ప్రతి అడుగు నీ వైపే 

   వచ్చే ప్రతి తలపు నీ వలపే    
                          జానకి జానకి జాగిక దేనికి      ||నిను వదిలి||  

మేధావి రావికాము

 ఇంజనీరింగ్ మొదటి సంవత్సరంలో "రావికాము" అని నా స్నేహితుడు ఒకడు ఉండే వాడు. స్నేహితుడు అనటం కన్నా తోటి విద్యార్ది అంటే బాగుంటుంది. మంచి తెలివిగల్లవాడు. దిక్కుమాలిన తెలివితేటలు వాడి సొంతం. పుస్తకాలతో తప్ప మనుషులతో పెద్దగా మాట్లాడాడు. ఒక వేళ ఎవరితోనైనా మాట్లాడాడు అంటే, అది ఖచ్చితంగా చదువుకి సంభందించిన విషయమే అయ్యి ఉంటుంది.

మాకు పాఠం చెప్పే వారందిరికీ వీడంటే ప్రాణం. వాడికేదైనా జ్వరం వచ్చి బడికి రాకపోతే ఆ రోజు పాఠం చెప్పటం ఆపేశేవారు. అందరూ వాడిని మరో అబ్దుల్ కలాం అనుకునేవారు! ఇలా పగలనకా రాత్రనకా చదివితే మార్కులు రాక మాయరోగం వస్తుందా? మొదటి సంవత్సరం పరీక్షలలో, అందరికన్నా ఎక్కువ మార్కులు వచ్చాయి.

రెండవ సంవత్సరంలో అందరూ కొత్తగా మొదటి సంవత్సరం చేరిన పిల్లల్ని పరిచయం చేసుకొని ఆట పట్టిస్తూ ర్యాగింగ్ చేస్తుంటే, వీడు మాత్రం, వాళ్ళకు చదువులో వచ్చిన సందేహాలను నివృత్తి చేస్తుండేవాడు. అందరూ సినిమాలు చూస్తుంటే, వీడు సి/సి++ చూసేవాడు . అందరూ వచ్చే పోయే అమ్మాయిలను చూస్తుంటే వీడు అర్థమాటిక్స్ చూసేవాడు. అందరూ స్వాతి, సాక్షి చదువుతుంటే, వీడు శాటిలైట్ గురించి చదివేవాడు, అందరూ పేకాట ఆడుతుంటే వీడు పేపర్ ప్రశెంటేషన్ చేస్తుండేవాడు. చదువు జీవితంలో ఒక భాగమే తప్ప చదువే జీవితం కాదురా అని వాడికి ఎన్ని సార్లు చెప్పినా వాడు మారలేదు.

ఇక మూడో సంవత్సరం వచ్చేసరికి వీడిలో కొంచం మార్పు వచ్చింది. తనకున్న జ్ఞానాన్ని నలుగురికి పంచాలని, ఒక నలుగురు అమ్మాయిలని ఎంచుకొని వాళ్ళకే పంచటం (జ్ఞానం) మొదలు పెట్టాడు. పొద్దస్తమానం వాళ్ళతోనే మాట్లాడటం, జ్ఞానాన్ని పంచటంతో, తనకి జన జీవన స్రవంతిలో ఉన్న ఆ కొద్ది అనుభందం కుడా తెగిపోయింది.

ఇలా నాలుగు సంవత్సరాలు చదివినందుకు బంగారు పతకం రాక పోయినప్పటికినీ, బంగారు బాతు లాంటి ఒక కార్యాలయంలో ఉద్యోగం వచ్చింది. మొన్నా మధ్యన ఎవరో స్నేహితుడు చెప్పాడు, "రావికాము హైదరబాద్లోనే ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు రా, వీలు అయితే కలువు" అని. పోనిలే ఎంతైనా నాలుగేళ్ళు కలిసి చదివాము కదా అని దూరవాణి పరికరంతో పలకరించా, కాని అటు నుంచి సరిగ్గా సమాధానం రాలేదు. నేనేదో వాడి దయా దాక్షణ్యాల మీద బ్రతుకుతున్నట్టు మాట్లాడాడు. నాకు వేలకువేలు అప్పు ఇచ్చిన గుప్తాగారు కుడా నాతో ఎప్పుడు అలా మాట్లాడలేదు.

మొన్నామధ్య ఇంజనీరింగ్ స్నేహితులందరం మరలా ఒకసారి కలుద్దాం అనుకుని, జయప్రకాష్ అనే స్నేహితుడు రావికాముకి ఫోను చేసి, అందరం కలుద్దాం అంటే, నాకు అంత సమయంలేదు. పూనే-హైదరాబాద్ తిరుగుతూ ఉంటాను కుదరదు అని అన్నాడు. ఎంత జీతం వస్తుంది రా అని అడిగితే, తెలుగు చిత్రాల కధానాయికని వయస్సు అడిగినట్టు మాట దాటేశాడే తప్ప విషయం చెప్పలేదు. బహుశా అప్పు అడుగుతామేమో అని భయపడుంటాడు., ఎదవ!!  "సరే రా, ఏ రోజు కలుద్దామో ఫోను చేస్తాం, వీలయితే కలువు" అని జయప్రకాష్ అన్నదానికి, " కాళీగా ఉంటేనే ఫోనులో మాట్లాడతాను, లేదంటే లేదు" అని చెప్పాడట. వీడిని బతిమిలాడే బదులు, బాలయ్య బాబుని బతిమిలాడితే, మనకు సినిమా కోసం డేట్స్ ఇస్తాడేమో.

ఈ శీర్షికని వేదికగా చేసుకుని నేను చెప్పొచ్చేది ఏంటంటే? "ఒరేయ్ రావికాము, కనీసం ఈ శీర్షిక చదివిన తర్వాత అయినా జన జీవన స్రవంతిలో కలువురా!! మన స్నేహితులందరికీ నిన్ను క్షమించేంత గొప్ప మనస్సు ఉంది. నీ రాక కోసం ఎదురు చూస్తూ....."

ఇట్లు,

నీ స్నేహితులు కావాలనుకుంటున్న ఒకప్పటి నీ తోటి విద్యార్దులు,  

ఔచ్.., ఊప్స్..,

 జీవిత సారం 4 చివరి భాగంలో అమ్మాయిలని ప్రత్యేకంగా ఖండిస్తాను అని చెప్పాను. ఆరోజు ఇచ్చిన మాటకి కట్టుబడి, విశ్వసనీయతతో, ఈ శీర్షిక రాస్తున్నాను. మొన్న కార్యాలయంలో స్నేహితులతో కలిసి భోజనం చేస్తున్న సమయంలో ఒక పాప, నా పక్క నుంచి పోతూ పొతూ, కాలికి ఏదో తట్టుకొని ముందుకు పడబోయింది. అంతలోని పక్కనున్న బల్లని పట్టుకొని "ఔచ్" అని పెద్దగా అరిచింది. చూడటానికి తెలుగు అమ్మాయిలానే ఉన్నది, ఈ ఔఛ్ ఏంటబ్బా?? అని నా మనసులో అనుకుని, నా పక్కన ఉన్నవాడిని అడిగా., ఆ శబ్దానికి అర్ధం ఏంటని?

"ఈ మధ్య కొంతమంది ఏదైనా చిన్న దెబ్బ తగిలితే అమ్మా, అయ్యా అనటం మానేశారురా. 'ఔచ్' అని మాత్రమే అంటున్నారు", అని ఒక స్నేహితుడు చెప్పాడు. అమ్మని మమ్మీ చేసి, ఎప్పుడో అమ్మా అని పిలవటం మానేశారు. కనీసం ఏదైనా దెబ్బ తగిలినప్పుడు కుడా అమ్మా అని అంటే నామూషి అయిపోయింది. ఇలాంటి వాళ్ళందరినీ మంచి నాటు కట్టె తీసుకొని నాలుగు దెబ్బలు తగిలిస్తే కానీ అమ్మా అయ్యా అని అనరనుకుంటా. అంటారో లేక అప్పుడు కుడా "ఔచో... ఔచో..." అని అరుస్తారో??  

 ఇలాంటి పదాలే ఇంకొన్ని వచ్చాయి. ఉదాహరణకి 'ఊప్స్'. ఎవరికైనా ఎదుటి వారికి బాద కలిగితే మనం సహజంగా "అయ్యో అలా జరిగిందా పాపం, అయితే పెరుగన్నం పెట్టి ఓదార్చాలి", అని మనసులో అనుకుంటాము. కానీ ఈ మధ్య అయ్యో అంటే నామూషి వేసి, అందరూ ఊప్స్ అంటున్నారు.

ఇక పొతే, చాలామంది ఛి, ఛా అనటం మానేశారు. అలా అనాల్సి వచ్చిన ప్రతిసారి, దానికి బదులుగా వాడుతున్న ఇంకో పదం 'షిట్', 'బుల్ షిట్'. మొన్న కార్యాలయంలో అన్నం తినటానికి వెళ్లి, తిని వస్తూ వస్తూ, నా గుర్తింపు బిళ్ళ మర్చిపోయి వచ్చా. కొంత దూరం వచ్చాక గుర్తొచ్చి, 'షిట్' అని తెలుగులో అన్నాను( తెలుగులో ఏమంటారో మీకు తెలుసు కదా). దానితో ప్రక్కన ఉన్న వాళ్ళంతా, "సభ్యతా సంస్కారం లేదా? ఏంటా పిచ్చి పిచ్చి మాటలు?" అని తిట్టారు. అదే వాళ్ళు ఆంగ్లంలో అందంగా 'షిట్', 'బుల్ షిట్', 'రామ్ షిట్' అని ఎన్నన్నా అందంగానే ఉంటుంది.      

 ఇదే నాకు అస్సలు అర్ధం కానీ విషయం. ఆంగ్లంలో మాట్లాడితే అది ఒక దర్జా, ధర్పం. అదే అచ్చతెలుగులో మాట్లాడితే మాత్రం, సభ్యత, సంస్కారం, సంధి, సమాసం అన్నీ గుర్తుకు వస్తాయి. ఎలాగో సందర్భం వచ్చింది కాబట్టి, తప్పైనా, చెప్పక తప్పక చెప్తున్నాను., ఎఫ్ మూడు చుక్కలు, ఎ రెండు చుక్కలు (అంటే ఏంటో మీకు తెలుసు , నాకు తెలుసు) అనే పదాలు కూడా మనం ఆంగ్లంలో చక్కగా ఎ సిగ్గు ఎగ్గు లేకుండా వాడతాం. అవి ఎంత పెద్ద బూతులో మీకు నేను చెపాల్సిన అవసరం లేదనుకుంట!!!

ఇదే విషయం మీద చర్చిస్తుంటే హరీష్ ఒక మాట అన్నాడు. ఆంగ్లంలో మాటలు చాల సులువుగా అనేయగలం, ఉదాహరణకు 'సారి' అనే పదం మనం నోటి నుంచి చెప్తాం. అదే తెలుగులో 'క్షమించండి' అని అంత సులువుగా అనగలమా?? ఈ మధ్య చాల మందిలో నేను గమనించింది ఏంటంటే, కోపంలో ఉన్నప్పుడు, బాదలో ఉనప్పుడు, తాగి ఉనప్పుడు, తెలుగు కన్నా ఆంగ్లమే ఎక్కువ వస్తుంది అని. దానికి కారణం ఏంటో ఎవరైనా చెప్పగలిగితే సంతోషిస్తా. ఏంటో అమ్మాయిలని ఖండించాలని చివరకు ఆంగ్లం మీదకు వెళ్ళిపోయాను. ఇంకో శీర్షికలో చూద్దాం. రాజు తలచుకుంటే దెబ్బలకు కొరవా, ఖండిచాలనుకుంటే శీర్షికలు కొరవా?? 

జీవిత సారం 5 ( రామాయణ ధూమపానం)

మొన్న ఒక అమ్మాయి నా దగ్గరికి వచ్చి, "అనంతరామా , నా గుర్తుగా నీకో బహుమతి ఇస్తున్నా, జాగ్రత్తగా నీ దగ్గరే ఈ బహుమతిని ఉంచుకో" అని చెప్పి, నా చేతిలో అందంగా, రంగు కాగితాలతో అలంకరించిన బహుమతి ఒకటి పెట్టింది. కకృత్తిగా కాకుండా, మెల్లగా తీసి చూస్తే, అందులో ఒక అందమైన బూడిద చిప్ప (యాష్ ట్రే) ఉంది. "ఇంత ఖర్చు పెట్టి ఇప్పుడు ఈ బూడిద చిప్ప ఎందుకు తెచ్చావ్??" అని అడిగితే, "నువ్వు చుట్ట, బీడీ కాల్చి ఇందులో బూడిద తడుతుంటే, నేను గుర్తుకు వచ్చి, నువ్వు అవి కాల్చటం ఆపేయాలి" అని అన్నది. అస్సలు నాకు అవి కాల్చే అలవాటే లేదని చెప్పాను. దానికి తను, "నేను ప్రేమతో బహుమతి కొంటే, అలవాటు లేదంటావా?? వారం రోజుల్లో అలవాటు చేసుకుని మరీ మానేయాలి" అని చెప్పింది. ఈ మధ్య చిత్రాలు చూసి అమ్మాయిలు చెడిపోతున్నారు అనుకోండి(నేను ఖుషి చిత్రం చూడలేదు., నమ్మండి).

ధూమపానం అంటే గుర్తొచ్చింది., అమ్మానాన్నలు రోజుకి వంద సార్లు చెప్పినా విననోడు., ప్రేమించే అమ్మాయికి ఇష్టం లేదని, తనకి ఆ పొగ వల్ల దగ్గు వచ్చిందని, క్షణంలో ధూమపానం మానేస్తాడు., అది ప్రేమకు ఉన్న శక్తీ, బలం, బొంగు, భోషాణం. అస్సలు వీళ్ళందరి చేతా రామాయణం చదివించాలి. తండ్రి మాటకు కట్టుబడి అరణ్యాలకి వెళ్ళిన రాముని కధ విని కనీసం అప్పుడప్పుడన్నాఅమ్మానాన్నలు చెప్పిన మాట వింటారేమో. అస్సలు రామాయణం చదివినా, విన్నా, మనకు ఎంతో జ్ఞానం వస్తుంది. అయినా ఈ రోజుల్లో అలా ఎవరు ఉండగలరు? ఉదాహరణకు, రామాయణం మనకు ఏమని చెప్తుంది? ధర్మం కోసం, భార్యనైన వదిలేయమని చెప్పింది. కాని, ఈ రోజుల్లో భార్య కోసం ధర్మాన్ని వదిలేస్తున్నారు. భార్య కోసం కాదు కాదు, బలపం కోసం కూడా ధర్మాన్ని తప్పుతున్నాము. 

ఇదే విషయాన్ని మొన్న శ్రీరామరాజ్యం చిత్రంలో బాలయ్య బాబు చెప్పాడు. కానీ ఎంత మంది ఆ చిత్రాన్ని చూశారు? అదే వందమందిని నరకటం, అరడజను అశ్లీల పాటలు ఉంటే మాత్రం, ఒకటికి నాలుగు సార్లు చూస్తారు, ఇంకో నలుగురిని చూడమని చెప్తారు. నిన్న, ఒకానొక సందర్భంలో బాలయ్యబాబు కూడా అదే చెప్పాడు, యువత శ్రీరామా రాజ్యం చిత్రం చూడాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది అని. అస్సలు రామాయణం మనకున్న గొప్ప సంపద. రాయాలంటే శీర్షికలు చాలవు, తీయాలంటే చిత్రాలు చాలవు. రామాయణం మీద శీర్షికలు రాయాలనే ఉంది కానీ., అంత వయసు, పరిజ్ఞానం లేదని రాయటంలేదు. అయినా రామాయణం గురించి రాస్తే, ఇవాళ రేపు ఎవరు చదువుతున్నారు?

రామాయణం గురించి తర్వాత చెప్తాను, దూమపానం చేసిన వాళ్ళని చూస్తే, నాకు ఎప్పుడూ ఒకటే గుర్తొస్తుంది. వెలిగించిన చుట్ట, బీడీ, ఇవన్ని మన జీవితంలో చేసే తప్పులు లాంటివి. పొగ లోనికి పీల్చి, దర్జాగా బయటికి గిర్రు గిర్రున వదులుతారు. కాని చివరికి మిగిలేది, బయట బూడిద, లోపల జబ్బు. అలానే జీవితంలో తప్పు చేసేప్పుడు దర్జాగానే ఉంటుంది., కాని చివరికి మిగిలేది ఎమీ ఉండదు, బూడిద తప్ప. నువ్వు నాకు నచ్చావ్ చిత్రంలో వెంకటేష్  బాబు "దూమపానం చేస్తే దగ్గు వస్తుంది తప్ప బలం రాదు" అని చెప్తే ఎంత మంది విన్నారు? చివరగా ఈ రామానంద స్వామి ఏమంటాడంటే, ధూమపానం, అగరబత్తి రెండిటి నుంచి వచ్చేది పోగే, రెండూ మనల్ని దేవుడి దగ్గరకి చేర్చేవే, అగరబత్తిని నమ్ముకుంటే అరవైకి కానీ పోలేరు., ధూమపానాన్ని నమ్ముకొని ముప్పైకే దేవుడి దర్శనం దొరుకుతుంది. ప్రోగ తాగని వాడు దున్నపోతయి  పుడతారు, అన్న సామెతని నమ్మి, ధూమపానం చేయండి, దేవుడిని శీఘ్రంగా దర్శించుకోండి.

పెళ్లాలు అంటే????

మా కార్యాలయంలో ఒక సోదరుడు, నాలుగు నెలల క్రితం, పొరపాటున పెళ్లి చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు లాక్కో లేక, పీక్కో లేక అల్లాడుతున్నాడు. రోజు ఉదయాన్నే ఏడింటికి కార్యాలయానికి వచ్చి, పని లేకపోయినా, ఏ అర్ధరాత్రో కాని ఇంటికి చేరటం లేదు. అదేంటని అడిగితే, "కాలం కలిసి రాక, నువ్వు కూడా పెళ్లి చేసుకుంటే, అప్పుడు నీకే అర్ధం అవుతుందిలే తమ్ముడు" అని చెప్తుంటాడు.

ఒక రోజు ముఖం నీరసంగా, రోజిటికంటే చిరాకుగా, దిగాలుగా కార్యాలయానికి వచ్చాడు. సరే మనిషి బాగా దిగాలుగా ఉన్నాడు కదా, కాస్త ఊరట కలిగిద్దాం అని, కాఫీ తాగిద్దామని తీసుకెళ్ళాను. కూర్చొని కాఫీ చేతులో పట్టుకుని, ఏదో దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తున్నాడు. ఏంటి సంగతి అని అడిగితే, పెళ్లి చేసుకోవటం ఎంత పొరపాటో, చేసుకుంటే ఎంత బాదపడాల్సి వస్తుందో చెప్తూ, పనిలో పని, నన్ను మాత్రం పెళ్లి చేసుకోవద్దు అని సలహా ఇచ్చాడు.

ఇంతలో ఆ ప్రక్కనే ఉన్న టి.విలో ఒక పాట చూసి, అతని ముఖం ఎర్రగా అయ్యింది. ఆవేశంతో ఊగిపోయాడు. అది గోపీచంద్, ప్రియమణి కలిసి నటించిన "గోలీమార్" అనే హిందీ పేరుతో వచ్చిన తెలుగు చలన చిత్రం. "మగాళ్ళు అంటె మాయగాళ్లె, ప్రేమంటె ఏమిటో తెలీదే" అనే పాట వింటుంటే, అతనున్న పరిస్థితిలో ఆ మాత్రం కోపం రావటం సహజం. ఆ పాట రాసినతని దగ్గరి నుంచి, ఆ చలన చిత్రం చూసిన వాళ్ళందరిని తిట్టటం మొదలు పెట్టాడు. బావ కళ్ళల్లో ఆనందం కోసం హత్యలు చేస్తున్న ఈ రోజులలో, నాతో పాటు పని చేసే, ఆ అన్న కళ్ళల్లో ఆనందం కోసం ఏదైనా చేయాలి అనిపించి, అదే పాటను మార్చి రాశాను. అది ఇప్పుడు మీ ముందుకు తీసుకు వస్తున్నాను.

అతి ముఖ్య మనవి: ఏదో సరదాకి ఈ పాట రాశాను. అస్సలు నేను రాసినదానిలో ఎంత నిజం ఉందో తెలియదు, ఎందుకంటే నాకింకా ఒక్కసారి కూడా పెళ్లి కాలేదు. ఈ మాత్రం దానికి, మహిళా సంఘాలని, గృహ హింస చట్టాలని, టివి9ని, దయ చేసి ఇందులోకి లాగకండి.

పల్లవి||
పెళ్లాలు అంటే పిశాచాలే, మంచి అంటే ఏమిటో తెలీదే,
బుఱ్ఱంత భోంచేస్తూ ఉంటారే!! వీళ్ళు కూడా ఇంతే!!
ఆడాళ్ళ ధ్యాసంత సొమ్ము మీదే, గమ్ముగా గంటైన ఉండరంతే,
ఆడాళ్ళ మెదడు ఆవగింజంతే, వీళ్ళు కూడా ఇంతే .....

చరణం||
కాస్తంత ప్రశాంతత కోరుకుంటాం, కూసంత టైమిస్తే పారి పోతాం,
పెళ్ళాల పోరేంటో, పిచ్చేంటో, మాటేంటో, నడకేంటో, ఏమో ఏంటో
మీకు నచ్చినట్టు మేము నడిచినా, మా జీతమంతా పోసి ఇచ్చినా ఇదింతే., వీళ్ళు కూడా ఇంతే
||పల్లవి||
చరణం||
చెప్పిన చోటుకల్లా తీసుకెళ్తూ ఉంటాం. అడ్డమైనవన్నీ కొనిస్తూ ఉంటాం.
పెళ్ళాల సుత్తేంటో, నస్సేంటొ, కస్సేంటో, బుస్సేంటో, ఏమో ఏంటో
మీతో ఏడడుగులు వేసినా, ఎన్ని వేల సార్లు అలా వేసినా, మీరింతే

మళ్లీ చెప్తున్నాను, మహిళా సంఘాలని, గృహ హింస చట్టాలని, టివి9ని, దయ చేసి ఇందులోకి లాగకండి.

జీవిత సారం 4 ("ప" గుణింతం)

యువనేత మీద రాసిన శీర్షిక చదివి, ఒక అజ్ఞాత, యువనేత వీరాభిమాని నాకో వాఖ్య పంపాడు. "నీకెందుకురా రాజకీయాల గురించి, ఎప్పటి లాగా నీ డబ్బా కొట్టుకో, మా యువనేత గురించి కాదు" అని పంపాడు. నేను రాసిన దానికి, పాపం అతని మనోభావాలు దెబ్బ తినట్టు ఉన్నాయి. నా శీర్షికలలో నా డబ్బా కొట్టుకోక, ఊర్లో వాళ్ళందరినీ పొగడటానికి, సన్మానం చేయటానికి ఇదేమన్నా రవీంద్ర భారతినా?? ఏదైతేనేం, ఆ అజ్ఞాత యువనేత అభిమానికి నా ప్రగాడ ఓదార్పు తెలియజేస్తూ ఈ శీర్షిక మొదలు పెడుతున్నాను.

దరిద్రపు చలన చిత్రాలు, అని మనం అప్పుడప్పుడు తిట్టుకుంటాం కానీ, వాటి నుంచి మనం ఎంతో నేర్చుకోవచ్చు. ఉదాహరణకి, కధానాయిక పాపని పట్ట పగలు, నడి రోడ్డులో, నలుగురు ఏడిపిస్తూ ఉంటారు. అప్పుడు మన కధానాయకుడు అమెరికాలో ఉన్నపటికీ, అరనిముషంలో అద్దంకి వచ్చి కధానాయిక పాపని కాపాడి, గీతలో(లైన్లో) పెడతాడు. కధానాయకుడు వచ్చి కాపాడతాడని మనకి కూడా తెలుసు. అయినప్పటికీ పిచ్చి ముఖాలు వేసుకుని మన కధానాయకుడి కోసం ఎదురు చూస్తామా! లేదా! 

జీవితం కూడా అంతే. కొన్ని జరగక ఆగవని మనకు తెలుసు, అవి జరిగేదాకా మనం చూస్తూ ఉంటాము. కొన్ని జరగవని తెలుసు, అయినా ప్రయత్నిస్తాం. కధానాయకుడు కాపాడతాడని తెలుసు, కానీ ఎలా కాపాడతాడు అనేది మనం చూసే అంశం. అలానే మనం పెరిగి, పెద్దయ్యి, పెళ్లి చేసుకొని, పిల్లల్ని కని, పెంచి ., ఏదో ఒక రోజుకి పోతాం.  అంతకు మించి మనం చేయగలిగింది ఏమీ లేదు, అని మనకు తెలుసు. కానీ ఎలా పుట్టి ఎలా పెరిగి ఎలా చచ్చాం అనేది ముఖ్యం. అందుకే రామానంద స్వామి ఏమంటాడంటే "జీవితం అనేది "ప" గుణింతం. పుట్టుక అనే 'పు'తో మొదలు అయ్యి పాడె అనే 'పా'తో ముగుస్తుంది". ఇంకా విడమర్చి చెప్పాలంటే కడుపులో పిండంతో మొదలుపెట్టి తద్దినపు పిండంతో అయిపోతుంది(కాస్త నాటుగా అనిపించినా, ఇది కాదనలేని సత్యం).      

ఈ మధ్య స్నేహితులు, చుట్టాలు అంతా పెళ్లెప్పుడు? పెళ్లెప్పుడు? అని అడుగుతున్నారు. అంత వరకు బాగానే ఉంది. కానీ కొంత మంది వెటకారంగా, " నీకేమి రా? మాటలతో అమ్మాయిలని పడేస్తావ్! ఎంత మంది అమ్మాయిలని దారిలో పెట్టావ్?" అని ఏడిపించుకు తింటున్నారు. నేను అన్ని చదువు చదువుకోలేదు, అని చెప్పినా వినటంలేదు. నేనేదో ఇక్కడ అమ్మాయిలని పడేసే వ్యాపరం పెట్టినట్టు హింసిస్తున్నారు. నేను ఎంత తిన్నా లావు రాను, వాళ్ళకు ఎంత చెప్పినా సిగ్గు రాదు అని వదిలేశా!!   మా మల్లి మామ కుడా "నీకేమి రా నాగచైతన్య అంత అందంగా ఉంటావు" అంటాడు. మా సుబ్బన్న చెప్పినట్టు, యవ్వనం పవర్ ప్లేలో ఉనప్పుడు పంది కుడా అందంగా ఉంటుంది. ఆఖరికి మా నాన్న కూడా, నేను పెద్ద జేఫ్ఫాని అని నిశ్చయించుకునట్టున్నాడు. అందుకే ఈ మధ్య పదే పదే చెప్తున్నాడు, "నాకు చెప్పి పెళ్లి చేసుకోవద్దురా! నేను చెప్పినప్పుడు, చెప్పిన అమ్మాయిని చేసుకో!" అని.  

మన ముఖ్యమంత్రి గారి మాటలయినా అప్పుడప్పుడు అర్ధం అవుతాయేమో కానీ, అమ్మాయిలు ఎవరిని ఇష్టపడతారో మాత్రం తల నేలకేసి బాదుకున్న అర్ధం కాదు. ఒకడు అంటాడు, బాగా ఎత్తున్న అబ్బాయిలంటే అమ్మాయిలకి ఇష్టం అని. ఆరడుగులున్న వాడిని అడిగితె, అమ్మాయిలకి తెల్లగా ఉన్న వాళ్ళంటే ఇష్టం అని. సరే తెల్లగా ఉన్నోడిని అడిగితె, అమ్మాయిలు బాగా జుట్టు ఉన్నవాడిని ఇష్టపడతారు అని. ఈ లక్షణాలన్నీ ఉన్నవాడిని అడిగితే, వాడు కూడా ఇంకేదో కారణం చెప్తున్నాడు. సరే, ఈ విషయం మీద కూలంకుషంగా, ఇంకో శీర్షికలో ఖండించుకుందాం. అంతవరకూ ఆశీస్సులు..

కళాబంధు మా శ్రీరామ చందు

ఇంజనీరింగ్ చదివే రోజుల్లో ఒక రోజు సాయంత్రం హైదరాబాద్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది. ఈ రోజు ఎనిమిది గంటలకు ఈటివిలో చందు పాట పాడుతున్నాడు అనేది సారంశం. తను పాటలు పాడతాడు అని తెలుసు, కానీ టివిలో పాడేంతగా అని అనుకోలేదు.

పూర్వాశ్రమంలో నేను మా బడిలో పాటలు పాడేవాడిని(కంగారు పడకండి, ఇప్పుడు పాడటంలేదు). అబ్బో ఆ రోజులే వేరు. నేను పాడుతుంటే చపట్లు కొట్టాలా? లేక నన్ను కొట్టాలా?? అని ఆలోచించే లోపు నేను వేదిక దిగిపోయేవాడిని. ఇప్పుడా ముచ్చటంతా ఎందుకులే కానీ, విషయానికి వద్దాం. ఎక్కడున్నాం? ఆ....... ఎనిమిది గంటలకు ఈ టివిలో అనే సరికి అందరం టివిలకి అతుక్కు పోయాము. మనోడు ఆ రోజు పాట ఇరగదీశాడు. నా అంత బాగా కాక పోయినా, నేను అనుకున్న దానికన్నా చాలా బాగా పాడాడు. ఒక్కింత బాధ (నేను ఆ స్థాయికి వెళ్ళలేక పోయానే అని), ఒక్కింత ఆశ్చర్యం, ఆనందం (మనోడు చాలా బాగా పాడాడు అని).

ఆ క్షణం అనిపించింది నేను సంగీతం నేర్చుకుంటే బాగుండేది అని. సహజమే., సచిన్ ని చూసి క్రికెటర్, జే.పి.ని చూసి కలెక్టర్, బాలకృష్ణని చూసి కదానాయకుడిని అవ్వాలనుకున్నా. పాటలు నేర్చుకోవటం మొదలు పెట్టా. పాటకు తగ్గట్టు చేతులు ఊపటం వచ్చింది కానీ, పాడటం మాత్రం రాలేదు.

ప్రతి వారం ఎనిమిదింటికల్లా టివి ముందు వాలి పోయేవాడిని. ఒక్కో వారం ఒక్కో పాటతో దూసుకుపోయాడు. ప్రతి పాటకి తనని తానూ మెరుగు పరుచుకుంటూ ముందుకు పోయాడు. రక రకాల పాటలని తనదైన శైలిలో అధ్బుతంగా పాడాడు.

ఈ క్రమంలో ఎన్నో మధురమైన పాటలు పాడాడు. నవరసాల్ని పండించాడు. ముఖ్యంగా అలనాటి ఆణిముత్యం, ఘంటసాల గారి "రసిక రాజ తగు వారము కామా?" అనే పాట పాడుతున్నంత సేపు ఊపిరి బిగబట్టి విన్నాను. ఆ క్షణంలో అనుకున్నా నేనింక తన స్నేహితుడిని కాను, కేవలం అతని లక్షలాది అభిమానుల్లో ఒకడిని అని. ఆ రోజే నాకు అనిపించింది., ఏదో ఒక రోజు సంగీత సామ్రాజ్యంలో తను ఉన్నత స్థానానికి వెళతాడు అని. నా లాంటి లక్షలాది అభిమానులని సంపాదిస్తాడు అని.

అలా ఎన్నో కార్యక్రమాలలో విజేతగా నిలిచి, సినీ నేపధ్య గానాన్ని మొదలు పెట్టాడు. "అష్ట చెమ్మ" లాంటి చిత్రాలలో పాడి మంచి పేరు సంపాదించాడు. మణి శర్మ, కీరవాణి గారి లాంటి గొప్ప సంగీత దర్శకుల దగ్గర పని చేశాడు. అయినా, ఇంకా ఏదో సాదించాలన్న తపన, ఇంకా నేర్చుకోవాలి అన్న కసి, మిగితా గాయకుల నుంచి అతనిని వేరు చేసింది. ఆ క్రమంలోనే ఉత్తర భారతంలో అడుగు పెట్టి, "ఇండియన్ ఐడల్ - 5" కార్యక్రమానికి వెళ్లి, అక్కడ విజేతగా ఆవిర్భవించాడు. దక్షిణ భారత దేశం నుండి ఆ కార్యక్రమంలో గెలిచిన మొట్ట మొదటి గాయకుడు అయ్యాడు.

తెలుగు వాడి సత్తా ప్రపంచానికి మరోసారి చాటాడు అనటం ఏ మాత్రం అతిశయోక్తి కాదు. "క్వాజ మేరె క్వాజ " అనే పాటకు పాకిస్తాన్లో సైతం అభిమానులను సంపాదించాడు అంటే అర్ధం చేసుకోవచ్చు, తను సాదించింది ఏంటో? ఆ తరువాత రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నుంచి సన్మానం అందుకున్నాడు. కళాబంధు బిరుదాంకితుడయ్యాడు. ప్రపంచం నలుమూలల తన గానామృతాన్ని వినిపించాడు. "హాలివుడ్" కి సైతం తన స్వరాన్ని పరిచయం చేశాడు. "కామన్ వెల్త్ క్రీడల" ముగింపు వేడుకల్లో అందరినీ అలరించాడు.

మనిషి ఉన్నతమైన వాడు అని చెప్పాలంటే అతను సాదించిన దానికన్నా, అతని ప్రవర్తన చూచి చెప్పాలి. ఇంత పేరు ప్రతిష్టలు సంపాదించినా., ఎన్నో దేశాలలో ఎంతో మంది అభిమానులని సొంతం చేసుకున్నా, మనిషి ఏ మాత్రం మారలేదు. అదే చిరున్నవ్వు, అదే ఆప్యాయత, అదే చికాకు (:P). మంచి గాయకుడిగానే కాదు అంతకు మించి మంచి స్నేహితుడిగా నేను తనని గుర్తిస్తా.

( అనంతరామ్, శ్రీరామ్)

ఇలానే తను ఇంకెన్నో సాదించాలని, తన గానామృతంతో అందరినీ అలరించాలని కోరుకుంటూ.., పనిలో పనిగా ఒక చిన్న కవితని మనోడికి అంకితం ఇస్తున్నాను, కంగారు పడకుండా కానివ్వండి.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

తెలుగు వాడి ఖ్యాతిని ప్రపంచానికి మరోసారి చాటిన ఓ మిత్రమా! శ్రీరామ చంద్రమా!

ప్రతి హృదయమనే "నోట్ బుక్"ని నీ పాటలనే అక్షరాలతో "బోణి" చేశావు. నీ "కత్తి"లాంటి గొంతు తో అందరిని "తీన్ మార్" ఆడిస్తున్నావు. "ఆపిల్" పండు లాంటి అమ్మాయిలంతా, నీ గానామృతంలో మునిగి "వస్తాడు నా రాజు" అని, "అష్టాచెమ్మ" ఆడుతూ నిరీక్షిస్తున్నారు. నువ్విప్పుడు కేవలం మా చందువి కాదు, "అందరి బంధువి". ఇలా నీ "ప్రయాణం" ఆసాంతం హాయిగా సాగాలని, నీ పాటల "జల్లు" ఈ "కోతిమూక" మీద ఎల్లప్పుడూ కురవాలని, ఆ "బద్రీనాధుని" ఆశీస్సులు నీకు సదా ఉండాలని, ఆకాంక్షిస్తూ.......

నీ మిత్రుడు ,

అద్దంకి అనంతరామయ్య

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(గమనిక : ఆ ఎరుపు రంగులలో ఉన్నవి శ్రీరామచంద్ర పాడిన పాటలు గల చిత్రాలు.)